حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَأَرْفِغْنِي وَإِنْ كَانَ بَلاَءً فَصَبِّرْنِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ مَا قَالَ قَالَ فَضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ عَافِهِ أَوِ اشْفِهِ " . شُعْبَةُ الشَّاكُّ . فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي بَعْدُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, (у деди:) бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, (у деди:) бизга Шуъба, Амр ибн Муррадан, у Абдуллаҳ ибн Саламадан, у Али (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: мен касал эдим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олдимдан ўтдилар, мен: «Аллаҳим, агар ажалим етиб келган бўлса, мени роҳатлантир; агар кечиктирилган бўлса, мени кенг (ризқ билан) баҳраманд қил; агар бу (бир) бало бўлса, менга сабр бер,» деяётган эдим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Нима дединг?» дедилар. (Али) айтганини унга такрорлади. Сўнг у (Пайғамбар) уни оёғи билан туртди ва: «Аллаҳим, унга офият (соғлик) бер,» — ёки: «уни шифо бер,» дедилар — шубҳа қилган Шуъбадир. Шундан кейин оғриғимдан азобланмадим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.