حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْحَارِثِ، عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا عَادَ مَرِيضًا قَالَ " اللَّهُمَّ أَذْهِبِ الْبَأْسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ فَأَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, (у деди:) бизга Яҳё ибн Одам, Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у ал-Ҳорисдан, у Али (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) беморни кўргани борганларида: «Аллаҳим, офатни кетказ, эй одамларнинг Рабби; шифо бер, чунки шифо берувчи Сенсан, Сенинг шифоингдан ўзга шифо йўқ, ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган шифо (бер),» дер эдилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.