حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعَوِّذُ بَعْضَهُمْ يَمْسَحُهُ بِيَمِينِهِ " أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ، وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي، لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا ". فَذَكَرْتُهُ لِمَنْصُورٍ فَحَدَّثَنِي عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ بِنَحْوِهِ.
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба, Яҳёдан, у Суфёндан, у Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг (аҳлининг) баъзисига таъвиз ўқир, ўнг қўли билан сурар эдилар: «Дардни кетказ, эй одамларнинг Робби! Шифо бер, Сен Шифо берувчисан, Сенинг шифонгдан бошқа шифо йўқ — ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган шифо (бер)» (дер эдилар), деди. Мен буни Мансурга зикр қилдим, у менга Иброҳимдан, у Масруқдан, у Оишадан шунга ўхшаш айтиб берди.