حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّ رَهْطًا، مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْطَلَقُوا فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا، حَتَّى نَزَلُوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ، فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ، فَلُدِغَ سَيِّدُ ذَلِكَ الْحَىِّ، فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَىْءٍ لاَ يَنْفَعُهُ شَىْءٌ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلاَءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ قَدْ نَزَلُوا بِكُمْ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَىْءٌ. فَأَتَوْهُمْ فَقَالُوا يَا أَيُّهَا الرَّهْطُ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ، فَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَىْءٍ، لاَ يَنْفَعُهُ شَىْءٌ، فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ شَىْءٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَعَمْ، وَاللَّهِ إِنِّي لَرَاقٍ، وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدِ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَلَمْ تُضَيِّفُونَا، فَمَا أَنَا بِرَاقٍ لَكُمْ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلاً. فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنَ الْغَنَمِ، فَانْطَلَقَ فَجَعَلَ يَتْفُلُ وَيَقْرَأُ {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} حَتَّى لَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ، فَانْطَلَقَ يَمْشِي مَا بِهِ قَلَبَةٌ. قَالَ فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمُ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ، فَقَالَ بَعْضُهُمُ اقْسِمُوا. فَقَالَ الَّذِي رَقَى لاَ تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ، فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا. فَقَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ " وَمَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ أَصَبْتُمُ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ ".
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Абу Бишрдан, у Абул Мутаваккилдан, у Абу Саиддан ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бир гуруҳ ўзлари юрган бир сафарда кетдилар, то араб қабилаларидан бир қабилага тушдилар ва улардан меҳмондорчилик сўрадилар, аммо улар уларни меҳмон қилишдан бош тортдилар. Сўнг ўша қабиланинг бошлиғини (илон/чаён) чақди. Улар у учун ҳар бир нарсани қилдилар, ҳеч нарса унга фойда бермади. Улардан баъзиси: Сизларга тушган бу гуруҳга борсангизлар (яхши бўлар эди), эҳтимол улардан баъзисида бир нарса бордир, деди. Улар уларнинг олдига келиб: Эй гуруҳ, бизнинг бошлиғимизни (илон) чақди, биз у учун ҳар нарса қилдик, ҳеч нарса унга фойда бермади; сизлардан биронтасида бир нарса борми? дедилар. Улардан баъзиси: Ҳа, валлаҳи, мен руқя қилувчиман, лекин валлаҳи, биз сизлардан меҳмондорчилик сўрадик, сизлар бизни меҳмон қилмадингиз; бизга бир ҳақ (иш ҳақи) белгиламасангизлар, мен сизларга руқя қилувчи эмасман, деди. Улар улар билан бир пода қўй(га) келишдилар. У (саҳоба) борди, тупуриб ва «Алҳамду лиллаҳи Роббил оламийн»(Фотиҳа)ни ўқий бошлади, то (касал) гўё ипдан ечилгандек (боғдан озод бўлгандек) бўлди, ҳеч оғриқ қолдирмасдан юриб кетди. У: Улар уларга келишган ҳақларини тўла бердилар, улардан баъзиси: Тақсим қилинглар, деди. Руқя қилган киши: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, бўлган ишни унга зикр қилмагунимизча ва бизни нимага буюришларини кўрмагунимизча, қилманглар, деди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, унга зикр қилдилар. У: «Унинг руқя эканини қайдан билдинг? Тўғри қилибсизлар. Тақсим қилинглар ва менга ҳам сиз билан бирга бир улуш ажратинглар» дедилар.