حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانُوا فى سَفَرٍ فَمَرُّوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَلَمْ يُضِيفُوهُمْ . فَقَالُوا لَهُمْ هَلْ فِيكُمْ رَاقٍ فَإِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ لَدِيغٌ أَوْ مُصَابٌ . فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ نَعَمْ فَأَتَاهُ فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ الرَّجُلُ فَأُعْطِيَ قَطِيعًا مِنْ غَنَمٍ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا . وَقَالَ حَتَّى أَذْكُرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا رَقَيْتُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ . فَتَبَسَّمَ وَقَالَ " وَمَا أَدْرَاكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ " . ثُمَّ قَالَ " خُذُوا مِنْهُمْ وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий ривоят қилди, бизга Ҳушайм, Абу Бишрдан, у Абул-Мутаваккилдан, у Абу Саъийд ал-Худрийдан хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан бир нечта кишилар сафарда эдилар. Улар араб қабилаларидан бир қабила ёнига ўтдилар ва улардан меҳмондўстлик сўрадилар, лекин улар уларни меҳмон қилмадилар. Сўнг (қабила аҳли) уларга: «Сизларда руқя қилувчи борми? Чунки қабила бошлиғи чақилган (ёки касалликка учраган)» дейишди. Улардан бир киши: «Ҳа» деди ва унинг олдига келиб, унга Фотиҳатул-Китоб (Фотиҳа сураси) билан руқя қилди, шу билан у киши соғайди. Унга бир пода қўй берилди, лекин у уни олишдан бош тортди ва: «Токи буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтмагунимча (олмайман)» деди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб, буни У кишига айтди ва: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга қасамки, мен фақат Фотиҳатул-Китоб билан руқя қилдим» деди. У табассум қилиб: «Унинг руқя эканини қайдан билдинг?» дедилар. Сўнг: «Улардан олинг ва мен учун ҳам ўзингиз билан бирга бир улуш ажратинг» дедилар.