وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَخِيهِ، مَعْبَدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ نَزَلْنَا مَنْزِلاً فَأَتَتْنَا امْرَأَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ سَلِيمٌ لُدِغَ فَهَلْ فِيكُمْ مِنْ رَاقٍ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مِنَّا مَا كُنَّا نَظُنُّهُ يُحْسِنُ رُقْيَةً فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ فَأَعْطَوْهُ غَنَمًا وَسَقَوْنَا لَبَنًا فَقُلْنَا أَكُنْتَ تُحْسِنُ رُقْيَةً فَقَالَ مَا رَقَيْتُهُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ . قَالَ فَقُلْتُ لاَ تُحَرِّكُوهَا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " مَا كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ҳам ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Ҳассон хабар берди, у Муҳаммад ибн Сийрийндан, у акаси Маъбад ибн Сийрийндан, у Абу Саъийд ал-Худрий розияллаҳу анҳудан ривоят қилди. У деди: «Биз бир манзилга тушдик. Бизнинг олдимизга бир аёл келиб: ‹Қабиланинг бошлиғи илон чақиб оғир аҳволда ётибди, сизларнинг ичингизда бирор дам солувчи (руқя қилувчи) борми?› деди. Шунда биздан бир киши у аёл билан туриб борди. Биз уни руқяни яхши билади деб ўйламасдик. У унга Фотиҳат ал-Китобни ўқиб дам солди, шунда у тузалди. Улар унга қўй беришди ва бизга сут ичиришди. Биз унга: ‹Сен руқяни яхши билармидинг?› дедик. У: ‹Мен унга фақат Фотиҳат ал-Китоб билан дам солдим, холос› деди. Мен: ‹Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келмагунимизча бунга тегманглар› дедим. Сўнг биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келдик ва буни у зотга айтдик. У зот: ‹Унинг руқя эканлигини қаердан билди? Тақсимланглар ва мен учун ҳам сиз билан бирга бир улуш ажратинглар› дедилар.»
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . نَحْوَهُ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مِنَّا مَا كُنَّا نَأْبِنُهُ بِرُقْيَةٍ .
Менга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ҳам ривоят қилди, бизга Ваҳб ибн Жарийр ривоят қилди, бизга Ҳишом шу иснод билан унга ўхшашини ривоят қилди. Фақат у: «Биздан бир киши у аёл билан туриб борди, биз уни руқя билади деб гумон ҳам қилмасдик» деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانُوا فى سَفَرٍ فَمَرُّوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَلَمْ يُضِيفُوهُمْ . فَقَالُوا لَهُمْ هَلْ فِيكُمْ رَاقٍ فَإِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ لَدِيغٌ أَوْ مُصَابٌ . فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ نَعَمْ فَأَتَاهُ فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ الرَّجُلُ فَأُعْطِيَ قَطِيعًا مِنْ غَنَمٍ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا . وَقَالَ حَتَّى أَذْكُرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا رَقَيْتُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ . فَتَبَسَّمَ وَقَالَ " وَمَا أَدْرَاكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ " . ثُمَّ قَالَ " خُذُوا مِنْهُمْ وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий ривоят қилди, бизга Ҳушайм, Абу Бишрдан, у Абул-Мутаваккилдан, у Абу Саъийд ал-Худрийдан хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан бир нечта кишилар сафарда эдилар. Улар араб қабилаларидан бир қабила ёнига ўтдилар ва улардан меҳмондўстлик сўрадилар, лекин улар уларни меҳмон қилмадилар. Сўнг (қабила аҳли) уларга: «Сизларда руқя қилувчи борми? Чунки қабила бошлиғи чақилган (ёки касалликка учраган)» дейишди. Улардан бир киши: «Ҳа» деди ва унинг олдига келиб, унга Фотиҳатул-Китоб (Фотиҳа сураси) билан руқя қилди, шу билан у киши соғайди. Унга бир пода қўй берилди, лекин у уни олишдан бош тортди ва: «Токи буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтмагунимча (олмайман)» деди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб, буни У кишига айтди ва: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга қасамки, мен фақат Фотиҳатул-Китоб билан руқя қилдим» деди. У табассум қилиб: «Унинг руқя эканини қайдан билдинг?» дедилар. Сўнг: «Улардан олинг ва мен учун ҳам ўзингиз билан бирга бир улуш ажратинг» дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ كِلاَهُمَا عَنْ غُنْدَرٍ، مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَجَعَلَ يَقْرَأُ أُمَّ الْقُرْآنِ وَيَجْمَعُ بُزَاقَهُ وَيَتْفُلُ فَبَرَأَ الرَّجُلُ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва Абу Бакр ибн Нофиъ ривоят қилиб, иккаласи Ғундар Муҳаммад ибн Жаъфардан, у Шуъбадан, у Абу Бишрдан шу иснод билан ривоят қилдилар ва ҳадисда дедики: У (киши) Уммул-Қуръан (Фотиҳа сураси)ни ўқий бошлади ва тупугини йиғиб, дам сола бошлади, шу билан у киши соғайди.