وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَخِيهِ، مَعْبَدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ نَزَلْنَا مَنْزِلاً فَأَتَتْنَا امْرَأَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ سَلِيمٌ لُدِغَ فَهَلْ فِيكُمْ مِنْ رَاقٍ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مِنَّا مَا كُنَّا نَظُنُّهُ يُحْسِنُ رُقْيَةً فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ فَأَعْطَوْهُ غَنَمًا وَسَقَوْنَا لَبَنًا فَقُلْنَا أَكُنْتَ تُحْسِنُ رُقْيَةً فَقَالَ مَا رَقَيْتُهُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ . قَالَ فَقُلْتُ لاَ تُحَرِّكُوهَا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " مَا كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ҳам ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Ҳассон хабар берди, у Муҳаммад ибн Сийрийндан, у акаси Маъбад ибн Сийрийндан, у Абу Саъийд ал-Худрий розияллаҳу анҳудан ривоят қилди. У деди: «Биз бир манзилга тушдик. Бизнинг олдимизга бир аёл келиб: ‹Қабиланинг бошлиғи илон чақиб оғир аҳволда ётибди, сизларнинг ичингизда бирор дам солувчи (руқя қилувчи) борми?› деди. Шунда биздан бир киши у аёл билан туриб борди. Биз уни руқяни яхши билади деб ўйламасдик. У унга Фотиҳат ал-Китобни ўқиб дам солди, шунда у тузалди. Улар унга қўй беришди ва бизга сут ичиришди. Биз унга: ‹Сен руқяни яхши билармидинг?› дедик. У: ‹Мен унга фақат Фотиҳат ал-Китоб билан дам солдим, холос› деди. Мен: ‹Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келмагунимизча бунга тегманглар› дедим. Сўнг биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келдик ва буни у зотга айтдик. У зот: ‹Унинг руқя эканлигини қаердан билди? Тақсимланглар ва мен учун ҳам сиз билан бирга бир улуш ажратинглар› дедилар.»