حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، قال حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِيَاسٍ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَرِيَّةٍ فَنَزَلْنَا بِقَوْمٍ فَسَأَلْنَاهُمُ الْقِرَى فَلَمْ يَقْرُونَا فَلُدِغَ سَيِّدُهُمْ فَأَتَوْنَا فَقَالُوا هَلْ فِيكُمْ مَنْ يَرْقِي مِنَ الْعَقْرَبِ قُلْتُ نَعَمْ أَنَا وَلَكِنْ لاَ أَرْقِيهِ حَتَّى تُعْطُونَا غَنَمًا . قَالُوا فَإِنَّا نُعْطِيكُمْ ثَلاَثِينَ شَاةً . فَقَبِلْنَا فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ (الْحَمْدُ لِلَّهِ ) سَبْعَ مَرَّاتٍ فَبَرَأَ وَقَبَضْنَا الْغَنَمَ . قَالَ فَعَرَضَ فِي أَنْفُسِنَا مِنْهَا شَيْءٌ فَقُلْنَا لاَ تَعْجَلُوا حَتَّى تَأْتُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَيْهِ ذَكَرْتُ لَهُ الَّذِي صَنَعْتُ قَالَ " وَمَا عَلِمْتَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْبِضُوا الْغَنَمَ وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو نَضْرَةَ اسْمُهُ الْمُنْذِرُ بْنُ مَالِكِ بْنِ قُطَعَةَ . وَرَخَّصَ الشَّافِعِيُّ لِلْمُعَلِّمِ أَنْ يَأْخُذَ عَلَى تَعْلِيمِ الْقُرْآنِ أَجْرًا وَيَرَى لَهُ أَنْ يَشْتَرِطَ عَلَى ذَلِكَ . وَاحْتَجَّ بِهَذَا الْحَدِيثِ . وَرَوَى شُعْبَةُ وَأَبُو عَوَانَةَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ أَبِي بِشْرٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия, ал-Аъмашдан, у Жаъфар ибн Иёсдан, у Абу Назрадан, у Абу Саид ал-Худрийдан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни бир сарийя (қўшин)да юбордилар. Биз бир қавмнинг олдига тушдик ва улардан меҳмондорчилик сўрадик, лекин улар бизни меҳмон қилмадилар. Кейин уларнинг бошлиғини (чаён ёки илон) чақиб олди, шунда улар олдимизга келиб: «Орангизда чаён (чақиши)дан руқя қиладиган киши борми?» дедилар. Мен: «Ҳа, мен (қиламан), лекин бизга қўй бермагунингизча унга руқя қилмайман,» дедим. Улар: «Сизларга ўттиз қўй берамиз,» дедилар. Биз қабул қилдик, мен унга (Фотиҳа — яъни) «ал-Ҳамду лиллаҳ»ни етти марта ўқидим, у соғайди ва биз қўйларни олдик. У (ривоят қилувчи) деди: кейин кўнглимизда ундан (оладиган ҳақдан) бир нарса (шубҳа) пайдо бўлди ва биз: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдларига боргунча шошилманглар,» дедик. У деди: У Зотнинг олдларига келганимизда, мен қилган ишимни У Зотга айтдим. У: «Бунинг руқя эканини қайдан билдинг? Қўйларни олинглар ва ўзинглар билан мен учун ҳам бир улуш ажратинглар,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Назранинг исми ал-Мунзир ибн Молик ибн Қутъадир. Шофиъий муаллимга Қуръан ўргатиш эвазига ҳақ олишга рухсат берган ва буни (олдиндан) шарт қилиб қўйишни унга (жоиз) деб кўрган ҳамда шу ҳадис билан далил келтирган. Шуъба, Абу Авона ва бошқалар бу ҳадисни Абу Бишрдан, у Абул-Мутаваккилдан, у Абу Саиддан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилганлар.