حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأُوَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ نَفَثَ فِي كَفَّيْهِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَبِالْمُعَوِّذَتَيْنِ جَمِيعًا، ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ، وَمَا بَلَغَتْ يَدَاهُ مِنْ جَسَدِهِ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَلَمَّا اشْتَكَى كَانَ يَأْمُرُنِي أَنْ أَفْعَلَ ذَلِكَ بِهِ. قَالَ يُونُسُ كُنْتُ أَرَى ابْنَ شِهَابٍ يَصْنَعُ ذَلِكَ إِذَا أَتَى إِلَى فِرَاشِهِ.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ Увайсий, Сулаймондан, у Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ибнуз Зубайрдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз тўшакларига (ётишга) борганларида, кафтларига «Қул Ҳуваллаҳу аҳад» ва икки муаввиза (Фалақ, Нос) билан бирга пуфлар, сўнг улар билан юзлари ва таналарининг қўллари етган жойини сурар эдилар. Оиша: Касал бўлганларида, у киши менга буни ўзларига қилишимни буюрар эдилар, деди. Юнус: Мен Ибн Шиҳобнинг тўшагига (ётишга) борганида буни қилаётганини кўрар эдим, деди.