حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ دَخَلَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَظَهْرُهُ فِي الدَّارِ، فَقَالَ إِنِّي لاَ آمَنُ أَنْ يَكُونَ الْعَامَ بَيْنَ النَّاسِ قِتَالٌ، فَيَصُدُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ، فَلَوْ أَقَمْتَ. فَقَالَ قَدْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ، فَإِنْ حِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ أَفْعَلُ كَمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} ثُمَّ قَالَ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ مَعَ عُمْرَتِي حَجًّا. قَالَ ثُمَّ قَدِمَ فَطَافَ لَهُمَا طَوَافًا وَاحِدًا.
Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди: Ибн Улайя бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳуманинг олдига унинг ўғли Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ кирди — унинг улови (ҳовли)да (тайёр) эди. У: ‹Мен бу йил одамлар орасида жанг бўлиши ва сени Байтдан тўсишларидан хотиржам эмасман. Қолдинг (бормадинг) бўлар эди› деди. У: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (ҳам) чиқган эди, Қурайш кофирлари у зот билан Байт орасида тўсиқ бўлди. Агар мен билан у (Байт) орасида тўсиқ бўлса, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. Сўнг: ‹Мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрам билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим (ният қилдим)› деди. У деди: Сўнг у (Маккага) келди ва иккиси учун битта тавоф қилди.