حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَرَادَ الْحَجَّ عَامَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ. فَقِيلَ لَهُ إِنَّ النَّاسَ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ، وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ. فَقَالَ {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} إِذًا أَصْنَعَ كَمَا صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، إِنِّي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عُمْرَةً. ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجًّا مَعَ عُمْرَتِي. وَأَهْدَى هَدْيًا اشْتَرَاهُ بِقُدَيْدٍ وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ، فَلَمْ يَنْحَرْ، وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ، وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ حَتَّى كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ، فَنَحَرَ وَحَلَقَ، وَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَ الْحَجِّ، وَالْعُمْرَةِ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ. وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَذَلِكَ فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Қутайба бизга айтди: Лайс бизга айтди, Нофиъдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳума — Ҳажжож Ибн Зубайр (билан жанг қилишга) тушган йили — ҳаж қилмоқчи бўлди. Унга: ‹Одамлар орасида жанг бўлади, биз сени тўсишларидан қўрқамиз› дейилди. У: ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››. Унда мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрани вожиб қилдим› деди. Сўнг (йўлга) чиқди, ҳатто Байдонинг ташқарисида (бўлганида): ‹Ҳаж билан умранинг иши фақат битта (бир нарса)дир, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрам билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим› деди. Ва Қудайдда сотиб олган бир ҳадяни (қурбонлик) ҳадя қилди, шундан ортиғини қилмади (фақат қирон қилди). Сўнг сўймади, ундан ҳаром бўлган ҳеч нарсадан (иҳромдан) чиқмади, соч олмади ва қисқартирмади, ҳатто қурбонлик куни бўлганида, сўйди ва соч олдирди, ва биринчи тавофи билан ҳаж ва умранинг тавофини адо этган деб билди (қирон учун битта тавоф). Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилди› деди.