حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهم ـ لأَبِيهِ أَقِمْ، فَإِنِّي لاَ آمَنُهَا أَنْ سَتُصَدُّ عَنِ الْبَيْتِ. قَالَ إِذًا أَفْعَلَ كَمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ قَالَ اللَّهُ {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} فَأَنَا أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عَلَى نَفْسِي الْعُمْرَةَ. فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ، قَالَ ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْبَيْدَاءِ أَهَلَّ بِالْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ، وَقَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ. ثُمَّ اشْتَرَى الْهَدْىَ مِنْ قُدَيْدٍ، ثُمَّ قَدِمَ فَطَافَ لَهُمَا طَوَافًا وَاحِدًا، فَلَمْ يَحِلَّ حَتَّى حَلَّ مِنْهُمَا جَمِيعًا.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан: У деди: Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳум отасига: ‹Қол (борма), чунки мен сени Байтдан тўсилишингдан хотиржам эмасман› деди. У: ‹Унда мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан. Аллаҳ: ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор›› деган. Мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен ўзимга умрани вожиб қилдим› деди. Сўнг умра билан талбия айтди. У деди: Сўнг (йўлга) чиқди, ҳатто Байдода бўлганида, ҳаж ва умра билан талбия айтди ва: ‹Ҳаж билан умранинг иши фақат биттадир› деди. Сўнг Қудайддан ҳадя сотиб олди, сўнг (Маккага) келиб, иккиси учун битта тавоф қилди. Сўнг у иккисидан (ҳаж ва умрадан) чиқгунча (иҳромдан) чиқмади.