وَحَدَّثَنَاهُ ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَرَادَ ابْنُ عُمَرَ الْحَجَّ حِينَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ . وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ هَذِهِ الْقِصَّةِ وَقَالَ فِي آخِرِ الْحَدِيثِ وَكَانَ يَقُولُ مَنْ جَمَعَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ كَفَاهُ طَوَافٌ وَاحِدٌ وَلَمْ يَحِلَّ حَتَّى يَحِلَّ مِنْهُمَا جَمِيعًا .
Ва бизга буни Ибн Нумайр ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ Нофидан ривоят қилди, у деди: Ҳажжож Ибн аз-Зубайр (устига Маккага) тушган пайтда Ибн Умар ҳаж қилмоқчи бўлди — ва у ҳадисни шу қисса каби нақл қилди, ҳадис охирида эса: «У: ‹Ким ҳаж билан умрани жамласа, унга битта тавоф кифоя; у иккисидан (бирваракайига) чиққунича (эҳромдан) чиқмайди›, дерди» деди.