وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، أَرَادَ الْحَجَّ عَامَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ النَّاسَ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ فَقَالَ لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ أَصْنَعُ كَمَا صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنِّي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عُمْرَةً . ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ اشْهَدُوا - قَالَ ابْنُ رُمْحٍ أُشْهِدُكُمْ - أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجًّا مَعَ عُمْرَتِي . وَأَهْدَى هَدْيًا اشْتَرَاهُ بِقُدَيْدٍ ثُمَّ انْطَلَقَ يُهِلُّ بِهِمَا جَمِيعًا حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ وَلَمْ يَنْحَرْ وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ وَلَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ فَنَحَرَ وَحَلَقَ وَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ . وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ كَذَلِكَ فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Ва бизга Муҳаммад ибн Румҳ ривоят қилди, бизга ал-Лайс хабар берди; (ҳ) ва бизга Қутайба — лафз уники — ривоят қилди, бизга Лайс Нофидан ривоят қилдики, Ҳажжож Ибн аз-Зубайр (устига) тушган йили Ибн Умар ҳаж қилмоқчи бўлди. Унга: «Одамлар ўртасида жанг бўлади, биз сени тўсиб қўйишларидан қўрқамиз» дейилди. У: «Албатта, сизлар учун Аллаҳнинг Расулида гўзал ўрнак бордир; мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қилгани каби қиламан. Сизларни гувоҳ қиламанки, мен умрани (ўзимга) вожиб қилдим» деди. Сўнг чиқиб, Байдо чўлининг устига келганда: «Ҳаж билан умранинг иши биттадан бошқа нарса эмас. Гувоҳ бўлинглар — Ибн Румҳ: ‹сизларни гувоҳ қиламан› деди — мен умрам билан бирга ҳажни (ўзимга) вожиб қилдим» деди. У Қудайдда сотиб олган бир ҳадийни атади, сўнг иккисига (ҳаж ва умрага) бирваракайига талбия айтиб йўл юрди, ҳатто Маккага келди; Байт ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қилди ва бунга ортиқ (нарса) қўшмади, наҳр ҳам қилмади, соч ҳам олдирмади, қисқартирмади ҳам ва (эҳромда) ҳаром бўлган бирор нарсадан чиқмади — токи наҳр куни бўлганда наҳр қилди ва соч олдирди, ҳамда биринчи тавофи билан ҳаж ва умра тавофини адо этган деб билди. Ибн Умар: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам шундай қилган» деди.