حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ حِينَ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ مُعْتَمِرًا فِي الْفِتْنَةِ إِنْ صُدِدْتُ عَنِ الْبَيْتِ صَنَعْنَا كَمَا صَنَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، مِنْ أَجْلِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ، ثُمَّ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ نَظَرَ فِي أَمْرِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلاَّ وَاحِدٌ. فَالْتَفَتَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلاَّ وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ الْحَجَّ مَعَ الْعُمْرَةِ، ثُمَّ طَافَ لَهُمَا طَوَافًا وَاحِدًا، وَرَأَى أَنَّ ذَلِكَ مُجْزِيًا عَنْهُ، وَأَهْدَى.
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Нофиъдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума фитна (даври)да Маккага умрачи бўлиб чиқган пайтида: ‹Агар мен Байтдан тўсилсам, биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан қилгандек қиламиз› деди. Сўнг умра билан талбия айтди — чунки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия йили умра билан талбия айтган эди. Сўнг Абдуллаҳ ибн Умар ўз ишига назар солиб: ‹У иккиси(ҳаж ва умра)нинг иши фақат биттадир› деди. У ашобларига юзланиб: ‹У иккисининг иши фақат биттадир, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умра билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим› деди. Сўнг у иккиси учун битта тавоф қилди ва буни ўзига кифоя (қилувчи) деб билди, ва ҳадя қилди.