حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَرَادَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ الْحَجَّ عَامَ حَجَّةِ الْحَرُورِيَّةِ فِي عَهْدِ ابْنِ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهما ـ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ النَّاسَ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ، وَنَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ. فَقَالَ {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} إِذًا أَصْنَعَ كَمَا صَنَعَ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي أَوْجَبْتُ عُمْرَةً. حَتَّى كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي جَمَعْتُ حَجَّةً مَعَ عُمْرَةٍ. وَأَهْدَى هَدْيًا مُقَلَّدًا اشْتَرَاهُ حَتَّى قَدِمَ، فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا، وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ، وَلَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى يَوْمِ النَّحْرِ، فَحَلَقَ وَنَحَرَ وَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَهُ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ، ثُمَّ قَالَ كَذَلِكَ صَنَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Иброҳим ибн Мунзир бизга айтди: Абу Замра бизга айтди: Мусо ибн Уқба бизга айтди, Нофиъдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума Ҳарурия (хорижийлар) ҳажи йили — Ибн Зубайр розияллаҳу анҳума аҳдида — ҳаж қилмоқчи бўлди. Унга: ‹Одамлар орасида жанг бўлади, биз сени тўсишларидан қўрқамиз› дейилди. У: ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››. Унда мен у зот қилгандек қиламан, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрани вожиб қилдим› деди. Байдонинг ташқарисида бўлганида: ‹Ҳаж билан умранинг иши фақат биттадир, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен ҳаж билан умрани жамлади› деди. Ва сотиб олган, (қилода) тақилган ҳадя (қурбонлик) келтирди, ҳатто (Маккага) келди, Байтни ва Сафони тавоф қилди, шундан ортиғини қилмади, ундан ҳаром бўлган ҳеч нарсадан қурбонлик кунигача (иҳромдан) чиқмади. Сўнг соч олдирди ва сўйди, ва биринчи тавофи билан ҳаж ва умранинг тавофини адо этган деб билди. Сўнг: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилди› деди.