حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، لاَ نُرَى إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ، إِذَا طَافَ وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَنْ يَحِلَّ، قَالَتْ فَدُخِلَ عَلَيْنَا يَوْمَ النَّحْرِ بِلَحْمِ بَقَرٍ. فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَ نَحَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ. قَالَ يَحْيَى فَذَكَرْتُهُ لِلْقَاسِمِ، فَقَالَ أَتَتْكَ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Яҳё ибн Саъиддан, у Амра бинти Абдурраҳмондан: У деди: Мен Оиша розияллаҳу анҳони шундай деганини эшитди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зул-Қаъдадан беш (кун) қолганида (йўлга) чиқдик, биз (бу сафарни) фақат ҳаж деб билар эдик. Маккага яқинлашганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнида ҳадя бўлмаган кишини — Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасида саъй қилгач — (иҳромдан) чиқишга буюрди. У деди: Қурбонлик куни бизнинг олдимизга сигир гўшти киритилди. Мен: ‹Бу нима?› дедим. У: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз завжалари номидан сўйди› деди. Яҳё деди: Мен буни Қосимга зикр қилдим, у: ‹У (Амра) сенга ҳадисни ўз (асл) ҳолида келтирди› деди.