حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، وَلاَ نَرَى إِلاَّ الْحَجَّ، حَتَّى إِذَا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ يَحِلُّ. قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ فَدُخِلَ عَلَيْنَا يَوْمَ النَّحْرِ بِلَحْمِ بَقَرٍ فَقُلْتُ مَا هَذَا فَقِيلَ ذَبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ. قَالَ يَحْيَى فَذَكَرْتُ هَذَا الْحَدِيثَ لِلْقَاسِمِ. فَقَالَ أَتَتْكَ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ.
Холид ибн Махлад бизга айтди: Сулаймон бизга айтди: Яҳё менга айтди: Амра менга айтди: У деди: Мен Оиша розияллаҳу анҳони шундай деганини эшитди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зул-Қаъдадан беш (кун) қолганида (йўлга) чиқдик, биз (бу сафарни) фақат ҳаж деб билар эдик. Маккага яқинлашганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнида ҳадя бўлмаган кишини — Байтни тавоф қилгач — (иҳромдан) чиқишга буюрди. Оиша розияллаҳу анҳо деди: Қурбонлик куни бизнинг олдимизга сигир гўшти киритилди. Мен: ‹Бу нима?› дедим. ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз завжалари номидан сўйди› дейилди. Яҳё деди: Мен бу ҳадисни Қосимга зикр қилдим. У: ‹У (Амра) сенга ҳадисни ўз (асл) ҳолида келтирди› деди.