وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ يَحْيَى، - وَهُوَ ابْنُ سَعِيدٍ - عَنْ عَمْرَةَ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ وَلاَ نُرَى إِلاَّ أَنَّهُ الْحَجُّ حَتَّى إِذَا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَنْ يَحِلَّ . قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها فَدُخِلَ عَلَيْنَا يَوْمَ النَّحْرِ بِلَحْمِ بَقَرٍ فَقُلْتُ مَا هَذَا فَقِيِلَ ذَبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ . قَالَ يَحْيَى فَذَكَرْتُ هَذَا الْحَدِيثَ لِلْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ فَقَالَ أَتَتْكَ وَاللَّهِ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ .
Амра айтди: Мен Оиша (розияллаҳу анҳо)ни: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан зулқаъдадан беш (кун) қолганида чиқдик — фақат у ҳаж(гина) деб (ўйлар) эдик, то Маккага яқинлашганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнида ҳадя бўлмаганларга — Байтни ва Сафо ҳамда Марва орасини тавоф қилганида — (эҳромдан) чиқишни буюрди» деб айтаётган ҳолда эшитдим. Оиша (розияллаҳу анҳо): «Бас Наҳр куни бизнинг олдимизга сигир гўшти киритилди. Мен: ‹Бу нима?› дедим. ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз завжалари номидан сўйди› дейилди» деди. Яҳё: «Мен бу ҳадисни Қосим ибн Муҳаммадга айтдим; у: ‹Аллаҳга қасам, у сенга ҳадисни ўз юзи (ҳақиқий ҳолати) билан келтирди› деди» деди.