حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ، بْنُ عُمَرَ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ جَاءَتْ عَائِشَةُ حَاجَّةً .
Қосим ибн Муҳаммад айтди: Оиша ҳаж қилувчи бўлиб келди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Абдуллаҳ ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз уловида витр ўқир эди.
Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз ҳажида соч олдирди› дер эди.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Муозни Яманга юборди.
ки, Қосим ибн Муҳаммад уларга ташаҳҳуддаги ўтиришни кўрсатди. Сўнг у ҳадисни зикр қилди.
Кейин Ибн Умар ‹Фа-айнама туваллу фа-самма важҳуллаҳ›ни тиловат қилди ва: ‹Шу ҳақда нозил бўлди› деди
Моликдан, у Ибн Шиҳобдан шунга ўхшашини (ривоят қилди). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.