1613-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، وَابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي كُلُّهُمْ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ . وَفِي حَدِيثِ ابْنِ مُبَارَكٍ وَابْنِ أَبِي زَائِدَةَ ثُمَّ تَلاَ ابْنُ عُمَرَ { فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ} وَقَالَ فِي هَذَا نَزَلَتْ .
(Бу ҳадис) бизга Абдулмалик(дан) шу иснодда — шунга ўхшаш (ривоят қилинди); Ибн Муборак ва Ибн Абу Зоиданинг ҳадисида: «Кейин Ибн Умар ‹Фа-айнама туваллу фа-самма важҳуллаҳ›ни тиловат қилди ва: ‹Шу ҳақда нозил бўлди› деди» (дейилди).