حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، فَأَهْلَلْنَا بِعُمْرَةٍ، ثُمَّ قَالَ " مَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْىٌ فَلْيُهِلَّ بِالْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ ثُمَّ لاَ يَحِلُّ حَتَّى يَحِلَّ مِنْهُمَا ". فَقَدِمْتُ مَكَّةَ، وَأَنَا حَائِضٌ، فَلَمَّا قَضَيْنَا حَجَّنَا أَرْسَلَنِي مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَاعْتَمَرْتُ، فَقَالَ صلى الله عليه وسلم " هَذِهِ مَكَانَ عُمْرَتِكِ ". فَطَافَ الَّذِينَ أَهَلُّوا بِالْعُمْرَةِ، ثُمَّ حَلُّوا، ثُمَّ طَافُوا طَوَافًا آخَرَ، بَعْدَ أَنْ رَجَعُوا مِنْ مِنًى، وَأَمَّا الَّذِينَ جَمَعُوا بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ طَافُوا طَوَافًا وَاحِدًا.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Видолашув ҳажида (йўлга) чиқдик, умра билан талбия айтдик. Сўнг у зот: «Кимнинг ёнида ҳадя бўлса, ҳаж ва умра билан талбия айтсин, сўнг у иккисидан (ҳаж ва умрадан) чиқгунча (иҳромдан) чиқмасин» дедилар. Мен Маккага ҳайзли ҳолда келдим. Ҳажимизни адо этгач, у зот мени Абдурраҳмон билан Танъимга юборди, мен умра қилдим. У зот соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу — сенинг (қолдирган) умранг ўрнига» дедилар. Умра билан талбия айтганлар тавоф қилди, сўнг (иҳромдан) чиқди, сўнг Минодан қайтганларидан кейин бошқа бир тавоф қилди. Ҳаж билан умрани жамлаганлар (қирон қилувчилар) эса битта тавоф қилди.
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ دَخَلَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَظَهْرُهُ فِي الدَّارِ، فَقَالَ إِنِّي لاَ آمَنُ أَنْ يَكُونَ الْعَامَ بَيْنَ النَّاسِ قِتَالٌ، فَيَصُدُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ، فَلَوْ أَقَمْتَ. فَقَالَ قَدْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ، فَإِنْ حِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ أَفْعَلُ كَمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} ثُمَّ قَالَ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ مَعَ عُمْرَتِي حَجًّا. قَالَ ثُمَّ قَدِمَ فَطَافَ لَهُمَا طَوَافًا وَاحِدًا.
Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди: Ибн Улайя бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳуманинг олдига унинг ўғли Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ кирди — унинг улови (ҳовли)да (тайёр) эди. У: ‹Мен бу йил одамлар орасида жанг бўлиши ва сени Байтдан тўсишларидан хотиржам эмасман. Қолдинг (бормадинг) бўлар эди› деди. У: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (ҳам) чиқган эди, Қурайш кофирлари у зот билан Байт орасида тўсиқ бўлди. Агар мен билан у (Байт) орасида тўсиқ бўлса, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. Сўнг: ‹Мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрам билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим (ният қилдим)› деди. У деди: Сўнг у (Маккага) келди ва иккиси учун битта тавоф қилди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَرَادَ الْحَجَّ عَامَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ. فَقِيلَ لَهُ إِنَّ النَّاسَ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ، وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ. فَقَالَ {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} إِذًا أَصْنَعَ كَمَا صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، إِنِّي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عُمْرَةً. ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجًّا مَعَ عُمْرَتِي. وَأَهْدَى هَدْيًا اشْتَرَاهُ بِقُدَيْدٍ وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ، فَلَمْ يَنْحَرْ، وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ، وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ حَتَّى كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ، فَنَحَرَ وَحَلَقَ، وَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَ الْحَجِّ، وَالْعُمْرَةِ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ. وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَذَلِكَ فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Қутайба бизга айтди: Лайс бизга айтди, Нофиъдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳума — Ҳажжож Ибн Зубайр (билан жанг қилишга) тушган йили — ҳаж қилмоқчи бўлди. Унга: ‹Одамлар орасида жанг бўлади, биз сени тўсишларидан қўрқамиз› дейилди. У: ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››. Унда мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрани вожиб қилдим› деди. Сўнг (йўлга) чиқди, ҳатто Байдонинг ташқарисида (бўлганида): ‹Ҳаж билан умранинг иши фақат битта (бир нарса)дир, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрам билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим› деди. Ва Қудайдда сотиб олган бир ҳадяни (қурбонлик) ҳадя қилди, шундан ортиғини қилмади (фақат қирон қилди). Сўнг сўймади, ундан ҳаром бўлган ҳеч нарсадан (иҳромдан) чиқмади, соч олмади ва қисқартирмади, ҳатто қурбонлик куни бўлганида, сўйди ва соч олдирди, ва биринчи тавофи билан ҳаж ва умранинг тавофини адо этган деб билди (қирон учун битта тавоф). Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилди› деди.