حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ نَوْفَلٍ الْقُرَشِيِّ، أَنَّهُ سَأَلَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ قَدْ حَجَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهُ أَوَّلُ شَىْءٍ بَدَأَ بِهِ حِينَ قَدِمَ أَنَّهُ تَوَضَّأَ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ لَمْ تَكُنْ عُمْرَةً، ثُمَّ حَجَّ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَكَانَ أَوَّلَ شَىْءٍ بَدَأَ بِهِ الطَّوَافُ بِالْبَيْتِ ثُمَّ لَمْ تَكُنْ عُمْرَةً. ثُمَّ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ مِثْلُ ذَلِكَ. ثُمَّ حَجَّ عُثْمَانُ ـ رضى الله عنه ـ فَرَأَيْتُهُ أَوَّلُ شَىْءٍ بَدَأَ بِهِ الطَّوَافُ بِالْبَيْتِ ثُمَّ لَمْ تَكُنْ عُمْرَةٌ، ثُمَّ مُعَاوِيَةُ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، ثُمَّ حَجَجْتُ مَعَ أَبِي الزُّبَيْرِ بْنِ الْعَوَّامِ، فَكَانَ أَوَّلَ شَىْءٍ بَدَأَ بِهِ الطَّوَافُ بِالْبَيْتِ، ثُمَّ لَمْ تَكُنْ عُمْرَةٌ، ثُمَّ رَأَيْتُ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارَ يَفْعَلُونَ ذَلِكَ، ثُمَّ لَمْ تَكُنْ عُمْرَةٌ، ثُمَّ آخِرُ مَنْ رَأَيْتُ فَعَلَ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُضْهَا عُمْرَةً، وَهَذَا ابْنُ عُمَرَ عِنْدَهُمْ فَلاَ يَسْأَلُونَهُ، وَلاَ أَحَدٌ مِمَّنْ مَضَى، مَا كَانُوا يَبْدَءُونَ بِشَىْءٍ حَتَّى يَضَعُوا أَقْدَامَهُمْ مِنَ الطَّوَافِ بِالْبَيْتِ، ثُمَّ لاَ يَحِلُّونَ، وَقَدْ رَأَيْتُ أُمِّي وَخَالَتِي، حِينَ تَقْدَمَانِ لاَ تَبْتَدِئَانِ بِشَىْءٍ أَوَّلَ مِنَ الْبَيْتِ، تَطُوفَانِ بِهِ، ثُمَّ لاَ تَحِلاَّنِ. وَقَدْ أَخْبَرَتْنِي أُمِّي، أَنَّهَا أَهَلَّتْ هِيَ وَأُخْتُهَا وَالزُّبَيْرُ وَفُلاَنٌ وَفُلاَنٌ بِعُمْرَةٍ، فَلَمَّا مَسَحُوا الرُّكْنَ حَلُّوا.
Аҳмад ибн Исо бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди: Амр ибн Ҳорис менга хабар берди, Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн Навфал Қурашийдан: У Урва ибн Зубайрдан сўради, у: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаж қилди, Оиша розияллаҳу анҳо менга хабар берди-ки, у (Набий) келганида биринчи бошлаган нарсаси — таҳорат олди, сўнг Байтни тавоф қилди, сўнг у (тавоф) умра бўлмади. Сўнг Абу Бакр розияллаҳу анҳу ҳаж қилди, унинг биринчи бошлаган нарсаси — Байтни тавоф қилиш эди, сўнг у умра бўлмади. Сўнг Умар розияллаҳу анҳу ҳам шундай. Сўнг Усмон розияллаҳу анҳу ҳаж қилди, мен уни кўрдим, биринчи бошлаган нарсаси — Байтни тавоф қилиш эди, сўнг у умра бўлмади. Сўнг Муовия ва Абдуллаҳ ибн Умар (ҳам). Сўнг мен отам Зубайр ибн Аввом билан ҳаж қилдим, биринчи бошлаган нарсаси — Байтни тавоф қилиш эди, сўнг у умра бўлмади. Сўнг мен муҳожирлар ва Ансорни шундай қилаётганини кўрдим, сўнг у умра бўлмади. Сўнг мен шундай қилган(лар)нинг охиргиси — Ибн Умар (эди), сўнг у уни умра қилиб бузмади. Мана Ибн Умар уларнинг олдида, улар ундан сўрамайди, на ўтганлардан бирортасидан (сўрамайди). Улар Байтни тавоф қилишга оёқ қўймагунча ҳеч нарсадан бошламас, сўнг (иҳромдан) чиқмас эди. Мен онам ва холамни — келган пайтларида — Байтдан олдин ҳеч нарсадан бошламаганини, уни тавоф қилганини, сўнг (иҳромдан) чиқмаганини кўрдим. Онам менга хабар берди-ки, у ва синглиси, Зубайр, фалончи ва фалончи умра билан талбия айтди. Улар Рукнни силагач, (иҳромдан) чиқди› деди.