حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعَوِّذُ بَعْضَ أَهْلِهِ، يَمْسَحُ بِيَدِهِ الْيُمْنَى وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ أَذْهِبِ الْبَاسَ، اشْفِهِ وَأَنْتَ الشَّافِي، لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا ". قَالَ سُفْيَانُ حَدَّثْتُ بِهِ مَنْصُورًا فَحَدَّثَنِي عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ نَحْوَهُ.
Амр ибн Али, Яҳёдан: Бизга Суфён: Менга Сулаймон, у Муслимдан, у Масруқдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам аҳли (оила)сининг баъзисига таъвиз (ҳимоя дуоси) ўқир, ўнг қўли билан сурар ва: «Аллаҳим, эй одамларнинг Робби, дардни кетказгувчи! Унга шифо бер, Сен Унга шифо берувчисан, Сендан бошқа шифо берувчи йўқ — ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган шифо (бер)» дер эдилар. Суфён: Мен буни Мансурга айтиб бердим, у менга Иброҳимдан, у Масруқдан, у Оишадан шунга ўхшаш айтиб берди, деди.