وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ رَاشِدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سَبَقَ الْمُفْرِدُونَ " . قَالُوا وَمَا الْمُفْرِدُونَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الْمُسْتَهْتَرُونَ فِي ذِكْرِ اللَّهِ يَضَعُ الذِّكْرُ عَنْهُمْ أَثْقَالَهُمْ فَيَأْتُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ خِفَافًا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абу Курайб, Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди, бизга Абу Муовия хабар берди, у Умар ибн Рошиддан, у Яҳё ибн Абу Касирдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилиб) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Муфарридлар ўзиб кетишди,» дедилар. Улар: «Эй Расулуллаҳ, муфарридлар кимлар?» дейишди. У: «Аллаҳни зикр қилишга берилиб кетганлардир; зикр улардан юкларини соқит қилади, шунинг учун улар Қиёмат куни енгил ҳолда келадилар,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан ғариб ҳадисдир.
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رضى الله عنه قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لأَنْ أَقُولَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилиб) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Субҳаналлаҳ ва алҳамдулиллаҳ ва ла илаҳа иллаллаҳ валлаҳу акбар дейишим менга қуёш чиқиб турган барча нарсадан кўра маҳбуброқдир,» дедилар. (Термизий) деди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ سَعْدَانَ الْقُبِّيِّ، عَنْ أَبِي مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مُدِلَّةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ تُرَدُّ دَعْوَتُهُمُ الصَّائِمُ حَتَّى يُفْطِرَ وَالإِمَامُ الْعَادِلُ وَدَعْوَةُ الْمَظْلُومِ يَرْفَعُهَا اللَّهُ فَوْقَ الْغَمَامِ وَيَفْتَحُ لَهَا أَبْوَابَ السَّمَاءِ وَيَقُولُ الرَّبُّ وَعِزَّتِي لأَنْصُرَنَّكَ وَلَوْ بَعْدَ حِينٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ وَسَعْدَانُ الْقُبِّيُّ هُوَ سَعْدَانُ بْنُ بِشْرٍ . وَقَدْ رَوَى عَنْهُ عِيسَى بْنُ يُونُسَ وَأَبُو عَاصِمٍ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ كِبَارِ أَهْلِ الْحَدِيثِ وَأَبُو مُجَاهِدٍ هُوَ سَعْدٌ الطَّائِيُّ وَأَبُو مُدِلَّةَ هُوَ مَوْلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ وَإِنَّمَا نَعْرِفُهُ بِهَذَا الْحَدِيثِ وَيُرْوَى عَنْهُ هَذَا الْحَدِيثُ أَتَمَّ مِنْ هَذَا وَأَطْوَلَ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, у Саъдон ал-Қуббийдан, у Абу Мужоҳиддан, у Абу Мудилладан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилиб) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уч (киши)нинг дуоси рад қилинмайди: рўзадор ифтор қилгунига қадар, одил имом (раҳбар), ва мазлумнинг дуоси - Аллаҳ уни булутлар узра кўтаради ва унга осмоннинг эшикларини очади, ҳамда Робб: Иззатимга қасамки, ҳатто бир муддатдан кейин бўлса-да, Мен сенга албатта ёрдам бераман, дейди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан ҳадисдир. Саъдон ал-Қуббий эса Саъдон ибн Бишрдир. Ундан Исо ибн Юнус, Абу Осим ва ҳадис аҳлининг катталаридан бир нечтаси ривоят қилган. Абу Мужоҳид эса Саъд ат-Тоий, Абу Мудилла эса мўминлар онаси Оишанинг мавлосидир, биз уни фақат шу ҳадис билангина биламиз, ва ундан бу ҳадис бундан ҳам тўлиқроқ ва узунроқ ривоят қилинади.
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رضى الله عنه قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ انْفَعْنِي بِمَا عَلَّمْتَنِي وَعَلِّمْنِي مَا يَنْفَعُنِي وَزِدْنِي عِلْمًا الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ وَأَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ حَالِ أَهْلِ النَّارِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, у Мусо ибн Убайдадан, у Муҳаммад ибн Собитдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилиб) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Аллаҳ, менга ўргатган нарсанг билан менга манфаат етказ ва менга манфаат берадиган нарсани ўргат ҳамда илмимни зиёда қил; ҳар ҳолатда Аллаҳга ҳамд бўлсин ва мен Аллаҳдан дўзах аҳлининг ҳолатидан паноҳ тилайман,» дедилар. (Термизий) деди: Бу шу йўлдан ҳасан ғариб ҳадисдир.