حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الْخَلِيلِ بْنِ مُرَّةَ، عَنِ الأَزْهَرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " مَنْ قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ إِلَهًا وَاحِدًا أَحَدًا صَمَدًا لَمْ يَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَلاَ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ أَرْبَعِينَ أَلْفَ أَلْفِ حَسَنَةٍ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَالْخَلِيلُ بْنُ مُرَّةَ لَيْسَ بِالْقَوِيِّ عِنْدَ أَصْحَابِ الْحَدِيثِ . قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ هُوَ مُنْكَرُ الْحَدِيثِ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс ривоят қилди, у ал-Халил ибн Муррадан, у ал-Азҳар ибн Абдуллаҳдан, у Тамим ад-Дорийдан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Ким ўн марта «Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, илаҳан воҳидан аҳадан самадан лам яттахиз соҳибатан ва ла валадан ва лам якун лаҳу куфуван аҳад» (Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, шериги йўқ, ягона илоҳ, Аҳад, Самад; хотин ҳам, фарзанд ҳам тутмаган ва Унга тенг келадиган ҳеч ким бўлмаган) деса, Аллаҳ унга қирқ миллион яхшилик ёзади,» дедилар. (Термизий) деди: бу ҳадис ғариб бўлиб, биз уни фақат шу йўлдангина биламиз. Ал-Халил ибн Мурра ҳадис аҳли наздида кучли (рови) эмас. Муҳаммад ибн Исмоил (Бухорий): у мункарул-ҳадисдир, деди.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مَعْبَدٍ الْمِصْرِيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو الرَّقِّيُّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ قَالَ فِي دُبُرِ صَلاَةِ الْفَجْرِ وَهُوَ ثَانِي رِجْلَيْهِ قَبْلَ أَنْ يَتَكَلَّمَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كُتِبَ لَهُ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَمُحِيَ عَنْهُ عَشْرُ سَيِّئَاتٍ وَرُفِعَ لَهُ عَشْرُ دَرَجَاتٍ وَكَانَ يَوْمَهُ ذَلِكَ فِي حِرْزٍ مِنْ كُلِّ مَكْرُوهٍ وَحَرْسٍ مِنَ الشَّيْطَانِ وَلَمْ يَنْبَغِ لِذَنْبٍ أَنْ يُدْرِكَهُ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ إِلاَّ الشِّرْكَ بِاللَّهِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Али ибн Маъбад ал-Мисрий ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ ибн Амр ар-Раққий ривоят қилди, у Зайд ибн Абу Унайсадан, у Шаҳр ибн Ҳавшабдан, у Абдурраҳмон ибн Ғанмдан, у Абу Заррдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бомдод намозининг охирида, оёқларини букиб (ўтирган ҳолда), гапирмасдан олдин ўн марта «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду, юҳйи ва юмиту, ва ҳува ала кулли шайъин қадир» (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, шериги йўқ, мулк Уникидир ва ҳамд Уникидир, У тирилтиради ва ўлдиради, У ҳар нарсага қодирдир) деса, унга ўнта яхшилик ёзилади, ундан ўнта ёмонлик ўчирилади, унинг учун ўн даража кўтарилади, ўша куни у ҳар бир ёқимсиз нарсадан ҳимояда ва шайтондан сақланишда бўлади ва ўша куни Аллаҳга ширк келтиришдан бошқа ҳеч бир гуноҳ унга етиши лойиқ эмас,» дедилар. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир.