حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، - بَصْرِيٌّ - حَدَّثَنَا عَثَّامُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَعْقِدُ التَّسْبِيحَ . وَقَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ الأَعْمَشِ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ . وَرَوَى شُعْبَةُ وَالثَّوْرِيُّ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ بِطُولِهِ . وَفِي الْبَابِ عَنْ يُسَيْرَةَ بِنْتِ يَاسِرٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ النِّسَاءِ اعْقِدْنَ بِالأَنَامِلِ فَإِنَّهُنَّ مَسْئُولاَتٌ مُسْتَنْطَقَاتٌ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдул-Аъло — басралик — ривоят қилди, бизга Ассом ибн Али, ал-Аъмашдан, у Ато ибн ас-Соибдан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн Амр (розияллаҳу анҳумо)дан ривоят қилди. У деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни (бармоқлари билан) тасбеҳ санаб турганларини кўрдим. Ва у (Термизий) деди: бу ҳадис ал-Аъмашнинг Ато ибн ас-Соибдан (қилган) ҳадисидан, шу йўл жиҳатидан ҳасан ғарибдир. Шуъба ва ас-Саврий бу ҳадисни Ато ибн ас-Соибдан тўлиқроқ ривоят қилганлар. Бу бобда Юсайра бинт Ёсирдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят) ҳам бор: У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй аёллар жамоаси, (тасбеҳни) бармоқларингиз билан сананг, чунки улар (қиёматда) сўралади ва сўзлатилади,» дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَادَ رَجُلاً قَدْ جُهِدَ حَتَّى صَارَ مِثْلَ الْفَرْخِ فَقَالَ لَهُ " أَمَا كُنْتَ تَدْعُو أَمَا كُنْتَ تَسْأَلُ رَبَّكَ الْعَافِيَةَ " . قَالَ كُنْتُ أَقُولُ اللَّهُمَّ مَا كُنْتَ مُعَاقِبِي بِهِ فِي الآخِرَةِ فَعَجِّلْهُ لِي فِي الدُّنْيَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّكَ لاَ تُطِيقُهُ - أَوْ لاَ تَسْتَطِيعُهُ أَفَلاَ كُنْتَ تَقُولُ اللَّهُمَّ آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Саҳл ибн Юсуф, бизга Ҳумайд, Собит ал-Бунонийдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (касалликдан) шу қадар ҳолдан тойган, полапондай бўлиб қолган бир кишини зиёрат қилдилар ва унга: «Сен дуо қилмасмидинг? Роббингдан офият сўрамасмидинг?» дедилар. У деди: Мен: «Аллаҳим, охиратда менга берадиган жазойингни шу дунёда менга тезлатиб бер,» дердим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Субҳаналлаҳ! Сен бунга қодир бўлмайсан — ёки: бунга кучинг етмайди. Сен: «Аллаҳим, бизга шу дунёда яхшилик бер ва охиратда яхшилик бер, ҳамда бизни дўзах азобидан сақла,» десанг бўлмасмиди?» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўл жиҳатидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу ҳадис Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган.
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَزَّازُ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ، عَنِ الْحَسَنِ، فِي قَوْلِهِ : ( ربَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً ) قَالَ فِي الدُّنْيَا الْعِلْمَ وَالْعِبَادَةَ وَفِي الآخِرَةِ الْجَنَّةَ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ал-Баззоз ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода, Ҳишом ибн Ҳассондан, у ал-Ҳасандан, Аллаҳнинг: «Роббимиз, бизга шу дунёда яхшилик бер ва охиратда яхшилик бер» (Бақара сураси, 201) деган сўзи ҳақида (ривоят қилдики), у деди: дунёда — илм ва ибодат, охиратда эса — жаннатдир.