حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَادَ رَجُلاً قَدْ جُهِدَ حَتَّى صَارَ مِثْلَ الْفَرْخِ فَقَالَ لَهُ " أَمَا كُنْتَ تَدْعُو أَمَا كُنْتَ تَسْأَلُ رَبَّكَ الْعَافِيَةَ " . قَالَ كُنْتُ أَقُولُ اللَّهُمَّ مَا كُنْتَ مُعَاقِبِي بِهِ فِي الآخِرَةِ فَعَجِّلْهُ لِي فِي الدُّنْيَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّكَ لاَ تُطِيقُهُ - أَوْ لاَ تَسْتَطِيعُهُ أَفَلاَ كُنْتَ تَقُولُ اللَّهُمَّ آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Саҳл ибн Юсуф, бизга Ҳумайд, Собит ал-Бунонийдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (касалликдан) шу қадар ҳолдан тойган, полапондай бўлиб қолган бир кишини зиёрат қилдилар ва унга: «Сен дуо қилмасмидинг? Роббингдан офият сўрамасмидинг?» дедилар. У деди: Мен: «Аллаҳим, охиратда менга берадиган жазойингни шу дунёда менга тезлатиб бер,» дердим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Субҳаналлаҳ! Сен бунга қодир бўлмайсан — ёки: бунга кучинг етмайди. Сен: «Аллаҳим, бизга шу дунёда яхшилик бер ва охиратда яхшилик бер, ҳамда бизни дўзах азобидан сақла,» десанг бўлмасмиди?» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўл жиҳатидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу ҳадис Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган.