حَدَّثَنَا أَبُو الْخَطَّابِ، زِيَادُ بْنُ يَحْيَى الْحَسَّانِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَادَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ قَدْ خَفَتَ فَصَارَ مِثْلَ الْفَرْخِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلْ كُنْتَ تَدْعُو بِشَىْءٍ أَوْ تَسْأَلُهُ إِيَّاهُ " . قَالَ نَعَمْ كُنْتُ أَقُولُ اللَّهُمَّ مَا كُنْتَ مُعَاقِبِي بِهِ فِي الآخِرَةِ فَعَجِّلْهُ لِي فِي الدُّنْيَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سُبْحَانَ اللَّهِ لاَ تُطِيقُهُ - أَوْ لاَ تَسْتَطِيعُهُ - أَفَلاَ قُلْتَ اللَّهُمَّ آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . قَالَ فَدَعَا اللَّهَ لَهُ فَشَفَاهُ .
Бизга Абул Хаттоб Зиёд ибн Яҳё ал-Ҳассоний ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Аби Адий Ҳумайддан, у Собитдан, у Анасдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мусулмонлардан бўлган бир кишини кўргани бордилар, у шу қадар заифлашиб кетган эдики, худди жўжага ўхшаб қолган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бирор нарса дуо қилармидинг ёки Аллаҳдан бирор нарса сўрармидинг?» дедилар. У: «Ҳа, мен: ‹Аллаҳим, охиратда менга жазо қиладиган нарсангни дунёда менга тезлат› дер эдим» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Субҳаналлаҳ! Сен унга тоқат қила олмайсан — ёки: унга қодир бўла олмайсан. Нега: ‹Аллаҳим, бизга дунёда яхшилик ва охиратда яхшилик бер ва бизни дўзах азобидан сақла› демадинг?» дедилар. У деди: Сўнг у киши учун Аллаҳга дуо қилдилар, Аллаҳ эса унга шифо берди.