حَدَّثَنَا أَبُو الْخَطَّابِ، زِيَادُ بْنُ يَحْيَى الْحَسَّانِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَادَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ قَدْ خَفَتَ فَصَارَ مِثْلَ الْفَرْخِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلْ كُنْتَ تَدْعُو بِشَىْءٍ أَوْ تَسْأَلُهُ إِيَّاهُ " . قَالَ نَعَمْ كُنْتُ أَقُولُ اللَّهُمَّ مَا كُنْتَ مُعَاقِبِي بِهِ فِي الآخِرَةِ فَعَجِّلْهُ لِي فِي الدُّنْيَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سُبْحَانَ اللَّهِ لاَ تُطِيقُهُ - أَوْ لاَ تَسْتَطِيعُهُ - أَفَلاَ قُلْتَ اللَّهُمَّ آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . قَالَ فَدَعَا اللَّهَ لَهُ فَشَفَاهُ .
Бизга Абул Хаттоб Зиёд ибн Яҳё ал-Ҳассоний ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Аби Адий Ҳумайддан, у Собитдан, у Анасдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мусулмонлардан бўлган бир кишини кўргани бордилар, у шу қадар заифлашиб кетган эдики, худди жўжага ўхшаб қолган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бирор нарса дуо қилармидинг ёки Аллаҳдан бирор нарса сўрармидинг?» дедилар. У: «Ҳа, мен: ‹Аллаҳим, охиратда менга жазо қиладиган нарсангни дунёда менга тезлат› дер эдим» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Субҳаналлаҳ! Сен унга тоқат қила олмайсан — ёки: унга қодир бўла олмайсан. Нега: ‹Аллаҳим, бизга дунёда яхшилик ва охиратда яхшилик бер ва бизни дўзах азобидан сақла› демадинг?» дедилар. У деди: Сўнг у киши учун Аллаҳга дуо қилдилар, Аллаҳ эса унга шифо берди.
حَدَّثَنَاهُ عَاصِمُ بْنُ النَّضْرِ التَّيْمِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، بِهَذَا الإِسْنَادِ إِلَى قَوْلِهِ " وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ " . وَلَمْ يَذْكُرِ الزِّيَادَةَ .
Бизга уни Осим ибн ан-Назр ат-Таймий ривоят қилди, бизга Холид ибн ал-Ҳорис ривоят қилди, бизга Ҳумайд ушбу иснод билан «ва бизни дўзах азобидан сақла» сўзигача ривоят қилди, лекин зиёдани эслатмади.
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّعليه وسلم دَخَلَ عَلَى رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِهِ يَعُودُهُ وَقَدْ صَارَ كَالْفَرْخِ . بِمَعْنَى حَدِيثِ حُمَيْدٍ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ " لاَ طَاقَةَ لَكَ بِعَذَابِ اللَّهِ " . وَلَمْ يَذْكُرْ فَدَعَا اللَّهَ لَهُ فَشَفَاهُ .
Ва менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Аффон ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Собит Анасдан хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз саҳобаларидан бир кишининг олдига уни кўргани кирдилар, у эса худди жўжага ўхшаб қолган эди — Ҳумайд ҳадисининг маъносида, фақат у: «Сен Аллаҳнинг азобига тоқат қила олмайсан» деди ва «Сўнг у киши учун Аллаҳга дуо қилдилар, Аллаҳ эса унга шифо берди»ни эслатмади.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ الْعَطَّارُ، عَنْ سَعِيدِ، بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва ибн Башшор ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Солим ибн Нуҳ ал-Аттор Саъид ибн Аби Аруубадан, у Қатодадан, у Анасдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ушбу ҳадисни ривоят қилди.