Неъматнинг тугаллигини сўраш дуоси

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي الْوَرْدِ، عَنِ اللَّجْلاَجِ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ سَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً يَدْعُو يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ تَمَامَ النِّعْمَةِ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَىُّ شَيْءٍ تَمَامُ النِّعْمَةِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ دَعْوَةٌ دَعَوْتُ بِهَا أَرْجُو بِهَا الْخَيْرَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّ مِنْ تَمَامِ النِّعْمَةِ دُخُولَ الْجَنَّةِ وَالْفَوْزَ مِنَ النَّارِ ‏"‏ ‏.‏ وَسَمِعَ رَجُلاً وَهُوَ يَقُولُ يَا ذَا الْجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ فَقَالَ ‏"‏ قَدِ اسْتُجِيبَ لَكَ فَسَلْ ‏"‏ ‏.‏ وَسَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الصَّبْرَ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ سَأَلْتَ اللَّهَ الْبَلاَءَ فَسَلْهُ الْعَافِيَةَ ‏"‏ ‏.‏ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏

Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Вакииъ, бизга Суфён, ал-Журайрийдан, у Абул-Варддан, у ал-Лажлождан, у Муоз ибн Жабалдан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг: «Аллаҳумма инний асъалука тамаман-ниъмати (Эй Аллаҳ, мен Сендан неъматнинг тугаллигини сўрайман)» деб дуо қилаётганини эшитдилар. Шунда у: «Неъматнинг тугаллиги қайси нарсадир?» дедилар. У: «Мен яхшиликни умид қилиб қилган бир дуо,» деди. У: «Неъмат тугаллигидан (бири) жаннатга кириш ва дўзахдан нажот топишдир,» дедилар. Ва бир кишининг: «Я Зал-жалали вал-икром (эй Жалол ва Икром эгаси)» деяётганини эшитиб: «Сенга (дуонг) ижобат қилинди, энди сўра,» дедилар. Яна Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг: «Аллаҳумма инний асъалукас-сабр (Эй Аллаҳ, мен Сендан сабрни сўрайман)» деяётганини эшитиб: «Сен Аллаҳдан бало сўрадинг, ундан офият (соғлик-саломатлик) сўра,» дедилар. Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Иброҳим, ал-Журайрийдан, шу иснод билан шунга ўхшаш (ривоят қилди). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا فَزِعَ أَحَدُكُمْ فِي النَّوْمِ فَلْيَقُلْ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ غَضَبِهِ وَعِقَابِهِ وَشَرِّ عِبَادِهِ وَمِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَنْ يَحْضُرُونِ ‏.‏ فَإِنَّهَا لَنْ تَضُرَّهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو يُلَقِّنُهَا مَنْ بَلَغَ مِنْ وَلَدِهِ وَمَنْ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهُمْ كَتَبَهَا فِي صَكٍّ ثُمَّ عَلَّقَهَا فِي عُنُقِهِ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ ‏.‏

Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Айёш, Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Амр ибн Шуайбдан, у отасидан, у бобосидан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қачон бирортангиз уйқусида чўчиб қўрқса, «Аъузу бикалиматиллаҳит-таммати мин ғазабиҳи ва иқобиҳи ва шарри ибадиҳи, ва мин ҳамазатиш-шаётийни ва ан яҳзурун (Аллаҳнинг тўлиқ калималари билан Унинг ғазабидан, жазосидан, бандаларининг ёмонлигидан ва шайтонларнинг васвасаларидан ҳамда уларнинг ҳузуримга келишидан паноҳ сўрайман)» десин. Зеро, бу (калималар) унга зарар етказмайди,» дедилар. У деди: Абдуллаҳ ибн Амр буни вояга етган фарзандларига ўргатар, вояга етмаганларининг бўлса, уни бир вараққа ёзиб, кейин бўйнига осиб қўярди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.