حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ وَهُوَ حَدِيثُ لَيْثِ بْنِ سَعْدٍ وَأَبُو الْخَيْرِ اسْمُهُ مَرْثَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْيَزَنِيُّ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга ал-Лайс, Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Абул-Хайрдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан, у Абу Бакр ас-Сиддиқдан (ривоят қилдики), у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Менга намозимда дуо қиладиган бир дуо ўргатинг,» деди. У: «Аллаҳумма инний заламту нафсий зулман касийран ва ла яғфируз-зунуба илла анта фағфирлий мағфиратан мин индика варҳамний иннака антал-Ғафурур-Роҳийм (Эй Аллаҳ, мен ўзимга кўп зулм қилдим, гуноҳларни Сендан ўзга ҳеч ким кечирмайди, бас, мени Ўз ҳузурингдан бўлган магфират билан кечиргин ва менга раҳм қилгин, албатта, Сен кечирувчи, меҳрибонсан)» дегин,» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир, у Лайс ибн Саъднинг ҳадисидир. Абул-Хайрнинг исми Марсад ибн Абдуллаҳ ал-Язанийдир.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ قَالَ جَاءَ الْعَبَّاسُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَأَنَّهُ سَمِعَ شَيْئًا فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ مَنْ أَنَا فَقَالُوا أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ عَلَيْكَ السَّلَامُ قَالَ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْخَلْقَ فَجَعَلَنِي فِي خَيْرِهِمْ فِرْقَةً ثُمَّ جَعَلَهُمْ فِرْقَتَيْنِ فَجَعَلَنِي فِي خَيْرِهِمْ فِرْقَةً ثُمَّ جَعَلَهُمْ قَبَائِلَ فَجَعَلَنِي فِي خَيْرِهِمْ قَبِيلَةً ثُمَّ جَعَلَهُمْ بُيُوتًا فَجَعَلَنِي فِي خَيْرِهِمْ بَيْتًا وَخَيْرِهِمْ نَسَبًا قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Аҳмад ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Язид ибн Абу Зиёддан, у Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорисдан, у ал-Мутталиб ибн Абу Вадоадан (ривоят қилдики), у шундай деди: ал-Аббос Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келди, гўё у бир нарса эшитган эди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбарга чиқдилар ва: «Мен кимман?» дедилар. Улар: «Сен Расулуллаҳсан, сенга салом бўлсин,» дейишди. У: «Мен Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулмутталибман. Албатта, Аллаҳ халқни яратди ва мени уларнинг энг яхши гуруҳида қилди, сўнгра уларни икки гуруҳга ажратди ва мени уларнинг энг яхши гуруҳида қилди, сўнгра уларни қабилаларга ажратди ва мени уларнинг энг яхши қабиласида қилди, сўнгра уларни уйлар (хонадонлар)га ажратди ва мени уларнинг энг яхши хонадонида ва энг яхши насабида қилди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.