باب مَنَاقِبِ أَبِي الفضل عم النبي ﷺ وهو الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رضى الله عنه
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ الأَعْمَشَ، يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِعُمَرَ فِي الْعَبَّاسِ " إِنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ " . وَكَانَ عُمَرُ كَلَّمَهُ فِي صَدَقَتِهِ . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
«Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ад-Даврақий ривоят қилди, у деди: бизга Ваҳб ибн Жарир ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, у деди: мен ал-Аъмашнинг Амр ибн Муррадан, у Абул-Бахтарийдан, у Алидан ривоят қилаётганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Аббос ҳақида Умарга: «Албатта, кишининг амакиси отасининг бир бўлагидир,» дедилар. Умар у (Аббос)нинг закоти ҳақида у билан гаплашган эди. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا وَرْقَاءُ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْعَبَّاسُ عَمُّ رَسُولِ اللَّهِ وَإِنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ أَوْ مِنْ صِنْوِ أَبِيهِ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الزِّنَادِ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
«Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ад-Даврақий ривоят қилди, у деди: бизга Шабааба ривоят қилди, у деди: бизга Варқо ривоят қилди, Абуз-Зиноддан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аббос Расулуллаҳнинг амакисидир ва албатта, кишининг амакиси отасининг бир бўлагидир ёки отасининг бўлагидандир,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни Абуз-Зинод ҳадисидан фақат шу йўл билан биламиз.»
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعِيدٍ الْجَوْهَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ مَكْحُولٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْعَبَّاسِ " إِذَا كَانَ غَدَاةُ الاِثْنَيْنِ فَأْتِنِي أَنْتَ وَوَلَدُكَ حَتَّى أَدْعُوَ لَهُمْ بِدَعْوَةٍ يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهَا وَوَلَدَكَ " . فَغَدَا وَغَدَوْنَا مَعَهُ وَأَلْبَسَنَا كِسَاءً ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِلْعَبَّاسِ وَوَلَدِهِ مَغْفِرَةً ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً لاَ تُغَادِرُ ذَنْبًا اللَّهُمَّ احْفَظْهُ فِي وَلَدِهِ " .هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
«Бизга Иброҳим ибн Саид ал-Жавҳарий ривоят қилди, у деди: бизга Абдулваҳҳоб ибн Ато ривоят қилди, Савр ибн Язиддан, у Макҳулдан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Аббосга: «Душанба куни эрта тонгда сен ва болаларинг олдимга келинглар, мен улар учун шундай дуо қилайки, Аллаҳ у билан сенга ва болаларингга манфаат берур,» дедилар. Сўнг у (Аббос) тонгда келди ва биз ҳам у билан тонгда келдик, у (Набий) бизга (бир) ридони ёпдилар, сўнг: «Эй Аллаҳ, Аббосни ва унинг болаларини ошкора ва яширин мағфират билан мағфират қилгин, ҳеч бир гуноҳни қолдирмайдиган (мағфират билан). Эй Аллаҳ, уни болалари ҳақида сақлагин,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билан биламиз.»