باب مَا جَاءَ فِيمَنْ أَكَلَ ثُمَّ خَرَجَ يُرِيدُ سَفَرًا
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّهُ قَالَ أَتَيْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فِي رَمَضَانَ وَهُوَ يُرِيدُ سَفَرًا وَقَدْ رُحِلَتْ لَهُ رَاحِلَتُهُ وَلَبِسَ ثِيَابَ السَّفَرِ فَدَعَا بِطَعَامٍ فَأَكَلَ فَقُلْتُ لَهُ سُنَّةٌ قَالَ سُنَّةٌ . ثُمَّ رَكِبَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Жаъфар ривоят қилди, у Зайд ибн Асламдан, у Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Муҳаммад ибн Каъбдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Рамазонда Анас ибн Моликнинг олдига келдим, у сафарни кўзлаб турарди, улови юклаб тайёрланган ва у сафар кийимларини кийган эди. Сўнг у таом келтиришни сўраб, еди. Мен унга: «(Бу) суннатми?» дедим. У: «Суннат,» деди. Кейин (уловга) минди.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ أَتَيْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فِي رَمَضَانَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ هُوَ ابْنُ أَبِي كَثِيرٍ هُوَ مَدِينِيٌّ ثِقَةٌ وَهُوَ أَخُو إِسْمَاعِيلَ بْنِ جَعْفَرٍ . وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ هُوَ ابْنُ نَجِيحٍ وَالِدُ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمَدِينِيِّ وَكَانَ يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ يُضَعِّفُهُ . وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى هَذَا الْحَدِيثِ وَقَالُوا لِلْمُسَافِرِ أَنْ يُفْطِرَ فِي بَيْتِهِ قَبْلَ أَنْ يَخْرُجَ وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يَقْصُرَ الصَّلاَةَ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ جِدَارِ الْمَدِينَةِ أَوِ الْقَرْيَةِ . وَهُوَ قَوْلُ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيِّ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Саид ибн Абу Марям ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: менга Зайд ибн Аслам ривоят қилди, у деди: менга Муҳаммад ибн ал-Мункадир ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Каъбдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Рамазонда Анас ибн Моликнинг олдига келдим,» — сўнг шунга ўхшашини зикр қилди. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан ҳадисдир. Муҳаммад ибн Жаъфар — у ибн Абу Касирдир, у мадиналик ишончли (рови)дир ва у Исмоил ибн Жаъфарнинг акасидир. Абдуллаҳ ибн Жаъфар эса — у ибн Нажиҳ, Али ибн Абдуллаҳ ал-Мадинийнинг отасидир; Яҳё ибн Маъин уни заиф санарди. Баъзи илм аҳли шу ҳадисга амал қилиб: «Мусофир уйидан чиқишидан олдин уйида рўзасини очиши мумкин, лекин шаҳар ёки қишлоқ деворидан чиқмагунча намозни қаср қилиши (қисқартириши) жоиз эмас,» деганлар. Бу Ишоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалийнинг сўзидир.