حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّهُ قَالَ أَتَيْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فِي رَمَضَانَ وَهُوَ يُرِيدُ سَفَرًا وَقَدْ رُحِلَتْ لَهُ رَاحِلَتُهُ وَلَبِسَ ثِيَابَ السَّفَرِ فَدَعَا بِطَعَامٍ فَأَكَلَ فَقُلْتُ لَهُ سُنَّةٌ قَالَ سُنَّةٌ . ثُمَّ رَكِبَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Жаъфар ривоят қилди, у Зайд ибн Асламдан, у Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Муҳаммад ибн Каъбдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Рамазонда Анас ибн Моликнинг олдига келдим, у сафарни кўзлаб турарди, улови юклаб тайёрланган ва у сафар кийимларини кийган эди. Сўнг у таом келтиришни сўраб, еди. Мен унга: «(Бу) суннатми?» дедим. У: «Суннат,» деди. Кейин (уловга) минди.»