حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ رَفَعَتِ امْرَأَةٌ صَبِيًّا لَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلِهَذَا حَجٌّ قَالَ " نَعَمْ وَلَكِ أَجْرٌ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ . حَدِيثُ جَابِرٍ حَدِيثٌ غَرِيبٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Тариф ал-Куфий ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Суқадан, у Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Бир аёл ўзининг бир гўдагини Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га кўтариб: «Эй Аллаҳнинг Расули, шунингга ҳам ҳаж борми?» деди. У: «Ҳа, сенга эса ажр бор,» дедилар.» (Термизий) деди: Бу бобда Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Жобирнинг ҳадиси ғариб ҳадисдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حَجَّ بِي أَبِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَأَنَا ابْنُ سَبْعِ سِنِينَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Ҳотим ибн Исмоил ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Юсуфдан, у ас-Соиб ибн Язид (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Отам мени Видолашув ҳажида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга ҳажга олиб борди, мен етти ёшда эдим.» Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا قَزَعَةُ بْنُ سُوَيْدٍ الْبَاهِلِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ . يَعْنِي حَدِيثَ مُحَمَّدِ بْنِ طَرِيفٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رُوِيَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلاً . وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ أَنَّ الصَّبِيَّ إِذَا حَجَّ قَبْلَ أَنْ يُدْرِكَ فَعَلَيْهِ الْحَجُّ إِذَا أَدْرَكَ لاَ تُجْزِئُ عَنْهُ تِلْكَ الْحَجَّةُ عَنْ حَجَّةِ الإِسْلاَمِ وَكَذَلِكَ الْمَمْلُوكُ إِذَا حَجَّ فِي رِقِّهِ ثُمَّ أُعْتِقَ فَعَلَيْهِ الْحَجُّ إِذَا وَجَدَ إِلَى ذَلِكَ سَبِيلاً وَلاَ يُجْزِئُ عَنْهُ مَا حَجَّ فِي حَالِ رِقِّهِ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Қазаъа ибн Сувайд ал-Боҳилий ривоят қилди, у Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш (ривоят қилди), яъни Муҳаммад ибн Тарифнинг ҳадисини. Абу Исо (Термизий) деди: Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан мурсал (саҳобасиз) ҳам ривоят қилинган. Илм аҳли иттифоқ қилганки, гўдак балоғатга етишидан олдин ҳаж қилса, балоғатга етганида унга (яна) ҳаж (фарз) бўлади; ўша ҳажи унинг учун Ислом ҳажи ўрнида ўтмайди. Шунингдек, қул қуллигида ҳаж қилиб, сўнг озод қилинса, агар бунга йўл топса, унга ҳаж (фарз) бўлади ва қуллиги ҳолатида қилган ҳажи унинг учун (фарз ўрнида) ўтмайди. Бу Суфён ас-Саврий, Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.