Намозда икки сажда орасида ўтирганда ўқиладиган дуо ҳақидаги ҳадислар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْعُودٍ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، حَدَّثَنَا كَامِلٌ أَبُو الْعَلاَءِ، حَدَّثَنِي حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَعَافِنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Муҳаммад ибн Масъуд ривоят қилди, бизга Зайд ибнул Ҳубоб ривоят қилди, бизга Комил Абул Алў ривоят қилди, менга Ҳабиб ибн Абу Собит Саъийд ибн Жубайрдан, у ибн Аббосдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки сажда орасида шундай дердилар: «Аллаҳуммағфир лий варҳамний ва офиний ваҳдиний варзуқний».
حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ حُبَابٍ، عَنْ كَامِلٍ أَبِي الْعَلاَءِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاجْبُرْنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, у деди: бизга Зайд ибн Ҳубоб, Комил Абул-Алоадан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у ибн Аббосдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки сажда орасида: «Аллаҳуммағфирлий, варҳамний, важбурний, ваҳдиний, варзуқний — Эй Аллаҳ, мени мағфират қил, менга раҳм қил, (камчилигимни) тўлдир, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер,» дердилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، سَمِعَهُ يُحَدِّثُ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ عَبْسٍ عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّهُ انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ إِلَى جَنْبِهِ فَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ ذُو الْمَلَكُوتِ وَالْجَبَرُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ " . ثُمَّ قَرَأَ بِالْبَقَرَةِ ثُمَّ رَكَعَ فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ فَقَالَ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . وَقَالَ حِينَ رَفَعَ رَأْسَهُ " لِرَبِّيَ الْحَمْدُ لِرَبِّيَ الْحَمْدُ " . وَكَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . وَكَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ " رَبِّ اغْفِرْ لِي رَبِّ اغْفِرْ لِي " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Амр ибн Муррадан, у Абу Ҳамзадан, унинг Абсдан бўлган бир кишидан ривоят қилаётганини эшитди, у Ҳузайфадан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ёнига бориб, ёнларида турди. У (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳу акбар, зул-малакути вал-жабарути вал-кибриёи вал-азама (Аллаҳ энг буюкдир, подшоҳлик, қудрат, улуғлик ва азамат эгасидир),» дедилар. Сўнг Бақарани ўқидилар, сўнг рукуга бордилар ва рукулари қиёмлари каби (узун) бўлди. Рукуларида: «Субҳона Роббиял-азим, Субҳона Роббиял-азим (Буюк Роббим покдир),» дедилар. Бошларини кўтарганларида: «Ли Роббиял-ҳамд, ли Роббиял-ҳамд (Ҳамд Роббимгадир),» дедилар. Саждаларида: «Субҳона Роббиял-аъло, Субҳона Роббиял-аъло (Энг олий Роббим покдир),» дердилар. Икки сажда орасида: «Роббиғфирли, Роббиғфирли (Роббим, мени кечир),» дердилар.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، وَعَلِيُّ بْنُ الْجَعْدِ، قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، مَوْلَى الأَنْصَارِ عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي عَبْسٍ عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّهُ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ فَكَانَ يَقُولُ " اللَّهُ أَكْبَرُ - ثَلاَثًا - ذُو الْمَلَكُوتِ وَالْجَبَرُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ " . ثُمَّ اسْتَفْتَحَ فَقَرَأَ الْبَقَرَةَ ثُمَّ رَكَعَ فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ وَكَانَ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَكَانَ قِيَامُهُ نَحْوًا مِنْ رُكُوعِهِ يَقُولُ " لِرَبِّيَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ سَجَدَ فَكَانَ سُجُودُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ فَكَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ وَكَانَ يَقْعُدُ فِيمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ نَحْوًا مِنْ سُجُودِهِ وَكَانَ يَقُولُ " رَبِّ اغْفِرْ لِي رَبِّ اغْفِرْ لِي " . فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ فَقَرَأَ فِيهِنَّ الْبَقَرَةَ وَآلَ عِمْرَانَ وَالنِّسَاءَ وَالْمَائِدَةَ أَوِ الأَنْعَامَ شَكَّ شُعْبَةُ .
Бизга Абул Валиди Таёлисий ва Али ибнул Жаъд ривоят қилиб дедилар: Бизга Шуъба Амр ибн Муррадан, у Абу Ҳамза Ансор мавлосидан, у Бани Абсдан бўлган бир кишидан, у Ҳузайфадан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни кечаси намоз ўқиётганларини кўрди. У уч марта «Аллаҳу акбар» дердилар — «Зул малакути вал жабарути вал кибрийўи вал азама». Сўнг намозни бошлаб Бақарани ўқидилар, кейин рукуъ қилдилар, рукуълари қиёмларига яқин бўлиб, рукуъларида «Субҳона Раббиял азим, Субҳона Раббиял азим» дердилар. Сўнг рукуъдан бошларини кўтардилар, қиёмлари рукуъларига яқин бўлиб, «Лираббиял ҳамд» дердилар. Сўнг сажда қилдилар, саждалари қиёмларига яқин бўлиб, саждаларида «Субҳона Раббиял аъло» дердилар. Сўнг саждадан бошларини кўтардилар ва икки сажда орасида саждаларига яқин ўтириб, «Раббиғфир лий, Раббиғфир лий» дердилар. Тўрт ракъат ўқидилар, уларда Бақара, Оли Имрон, Нисо ва Моида ёки Анъомни ўқидилар — Шуъба шубҳа қилди.