أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، سَمِعَهُ يُحَدِّثُ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ عَبْسٍ عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّهُ انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ إِلَى جَنْبِهِ فَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ ذُو الْمَلَكُوتِ وَالْجَبَرُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ " . ثُمَّ قَرَأَ بِالْبَقَرَةِ ثُمَّ رَكَعَ فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ فَقَالَ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . وَقَالَ حِينَ رَفَعَ رَأْسَهُ " لِرَبِّيَ الْحَمْدُ لِرَبِّيَ الْحَمْدُ " . وَكَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . وَكَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ " رَبِّ اغْفِرْ لِي رَبِّ اغْفِرْ لِي " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Амр ибн Муррадан, у Абу Ҳамзадан, унинг Абсдан бўлган бир кишидан ривоят қилаётганини эшитди, у Ҳузайфадан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ёнига бориб, ёнларида турди. У (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳу акбар, зул-малакути вал-жабарути вал-кибриёи вал-азама (Аллаҳ энг буюкдир, подшоҳлик, қудрат, улуғлик ва азамат эгасидир),» дедилар. Сўнг Бақарани ўқидилар, сўнг рукуга бордилар ва рукулари қиёмлари каби (узун) бўлди. Рукуларида: «Субҳона Роббиял-азим, Субҳона Роббиял-азим (Буюк Роббим покдир),» дедилар. Бошларини кўтарганларида: «Ли Роббиял-ҳамд, ли Роббиял-ҳамд (Ҳамд Роббимгадир),» дедилар. Саждаларида: «Субҳона Роббиял-аъло, Субҳона Роббиял-аъло (Энг олий Роббим покдир),» дердилар. Икки сажда орасида: «Роббиғфирли, Роббиғфирли (Роббим, мени кечир),» дердилар.