Таҳоратдан кейинги дуо

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنْ رَبِيعَةَ، - يَعْنِي ابْنَ يَزِيدَ - عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، ح وَحَدَّثَنِي أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ كَانَتْ عَلَيْنَا رِعَايَةُ الإِبِلِ فَجَاءَتْ نَوْبَتِي فَرَوَّحْتُهَا بِعَشِيٍّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا يُحَدِّثُ النَّاسَ فَأَدْرَكْتُ مِنْ قَوْلِهِ ‏"‏ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ مُقْبِلٌ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلاَّ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ ‏.‏ فَإِذَا قَائِلٌ بَيْنَ يَدَىَّ يَقُولُ الَّتِي قَبْلَهَا أَجْوَدُ ‏.‏ فَنَظَرْتُ فَإِذَا عُمَرُ قَالَ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُكَ جِئْتَ آنِفًا قَالَ ‏"‏ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُبْلِغُ - أَوْ فَيُسْبِغُ - الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ إِلاَّ فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ ‏"‏ ‏.‏

Уқба ибн Омир айтди: Бизнинг устимизда туяларни боқиш (навбати) бор эди; менинг навбатим келди, мен уларни кечқурун (ўтлоқдан) ҳайдаб келдим; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — одамларга тик туриб (гапириб) ҳадис айтаётган ҳолда — топдим. Мен унинг сўзидан (шуни) улгурдим: "Бир мусулмон вузу қилиб, вузусини гўзал бажарса, кейин туриб икки ракат — уларга қалби ва юзи билан юзланган ҳолда — ўқиса — албатта унга жаннат вожиб бўлади". (Уқба:) Мен: "Бу нақадар гўзал!" дедим. Шу пайт олдимда бир айтувчи: "Ундан олдингиси (яна) гўзалроқ" деди. Мен қарасам — Умар; у: "Мен сени ҳозиргина келганингни кўрдим" деди. У: "Сиздан бирор киши вузу қилиб, вузуни мукаммал бажарса, кейин: ‹Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ва анна Муҳаммадан абдуллаҳ ва расулуҳ (Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад — Аллаҳнинг бандаси ва Расули)› деса — албатта унга жаннатнинг саккиз эшиги очилади — қайсисидан хоҳласа, киради" деди.

وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، وَأَبِي، عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرِ بْنِ مَالِكٍ الْحَضْرَمِيِّ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ ‏ "‏ مَنْ تَوَضَّأَ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ ‏"‏ ‏.‏

Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (шундай) деди — (равий) шу мислини зикр қилди; фақат у: "Ким вузу қилиб: ‹Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ла шарика лаҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ› деса..." деди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ، - يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ - يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خُدَّامَ أَنْفُسِنَا نَتَنَاوَبُ الرِّعَايَةَ رِعَايَةَ إِبِلِنَا فَكَانَتْ عَلَىَّ رِعَايَةُ الإِبِلِ فَرَوَّحْتُهَا بِالْعَشِيِّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ ‏"‏ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُومُ فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ يُقْبِلُ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلاَّ قَدْ أَوْجَبَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ بَخْ بَخْ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ ‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِ يَدَىَّ الَّتِي قَبْلَهَا يَا عُقْبَةُ أَجْوَدُ مِنْهَا ‏.‏ فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا هِيَ يَا أَبَا حَفْصٍ قَالَ إِنَّهُ قَالَ آنِفًا قَبْلَ أَنْ تَجِيءَ ‏"‏ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَفْرُغُ مِنْ وُضُوئِهِ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ إِلاَّ فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ مُعَاوِيَةُ وَحَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ ‏.‏

Бизга Аҳмад ибн Саъид ал-Ҳамдоний ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди: Муовияни — яъни ибн Солиҳни — эшитдим, у Абу Усмондан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилар эди. У айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга ўзимизнинг хизматчиларимиз эдик, туяларимизни боқишни навбатма-навбат қилардик. Туяларни боқиш навбати менга тушди, мен уларни кечқурун ҳайдаб келдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни одамларга хутба қилаётганларида етиб бордим. У кишини шундай деяётганларини эшитдим: «Сизлардан ҳар ким таҳорат олиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг туриб, икки ракъат намозни қалби ва юзи билан уларга юзланиб ўқиса, албатта унга (жаннат) вожиб бўлади.» Мен: «Бах, бах! Бу нечоғли яхши!» дедим. Олдимдаги бир киши: «Ундан олдингиси бундан ҳам яхшироқдир, эй Уқба!» деди. Қарасам, у Умар ибн Хаттоб экан. Мен: «У нима, эй Абу Ҳафс?» дедим. У айтди: У киши сен келишингдан олдин шундай дедилар: «Сизлардан ҳар ким таҳорат олиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг таҳоратидан фароғат топганда: ‹Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ла шарика лаҳ ва анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ› деса, албатта унга жаннатнинг саккиз эшиги очилади, қайсисидан хоҳласа киради.» Муовия айтди: Менга Робиъа ибн Язид ҳам Абу Идрисдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилди.

حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الثَّعْلَبِيُّ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ حُبَابٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ الدِّمَشْقِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، وَأَبِي، عُثْمَانَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنَ التَّوَّابِينَ وَاجْعَلْنِي مِنَ الْمُتَطَهِّرِينَ فُتِحَتْ لَهُ ثَمَانِيَةُ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَعُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عُمَرَ قَدْ خُولِفَ زَيْدُ بْنُ حُبَابٍ فِي هَذَا الْحَدِيثِ ‏.‏ قَالَ وَرَوَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ وَغَيْرُهُ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عُمَرَ ‏.‏ وَعَنْ رَبِيعَةَ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عُمَرَ ‏.‏ وَهَذَا حَدِيثٌ فِي إِسْنَادِهِ اضْطِرَابٌ وَلاَ يَصِحُّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْبَابِ كَبِيرُ شَيْءٍ ‏.‏ قَالَ مُحَمَّدٌ وَأَبُو إِدْرِيسَ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ عُمَرَ شَيْئًا ‏.‏

Бизга Жаъфар ибн Муҳаммад ибн Имрон ас-Саълабий ал-Куфий ривоят қилди, у деди: бизга Зайд ибн Ҳубоб ривоят қилди, Муовия ибн Солиҳдан, у Робиа ибн Язид ад-Димашқийдан, у Абу Идрис ал-Хавлоний ва Абу Усмондан, улар Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдилар). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким таҳорат қилиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнгра: «Ашҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ, Аллаҳуммажъални минат-таввобина важъални минал-мутатаҳҳирин» (Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга ҳақ маъбуд йўқ, У ягонадир, Унинг шериги йўқдир; ва гувоҳлик бераманки, Муҳаммад Унинг бандаси ва расулидир. Эй Аллаҳ, мени тавба қилгувчилардан қил ва мени покланувчилардан қил) деса, унга жаннатнинг саккизта эшиги очилади, улардан истаганидан киради,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Анас ва Уқба ибн Омирдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо деди: Умарнинг ҳадисида Зайд ибн Ҳубобга (бошқалар) бу ҳадисда мухолафат қилишган. У деди: Абдуллаҳ ибн Солиҳ ва бошқалар буни Муовия ибн Солиҳдан, у Робиа ибн Язиддан, у Абу Идрисдан, у Уқба ибн Омирдан, у Умардан ривоят қилган. Яна Робиадан, у Абу Усмондан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Умардан (ривоят қилинган). Бу шундай ҳадиски, иснодида изтироб (чалкашлик) бор ва бу бобда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан катта бир нарса саҳиҳ эмасдир. Муҳаммад (ал-Бухорий) деди: Абу Идрис Умардан ҳеч нарса эшитмаган.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حَرْبٍ الْمَرْوَزِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، وَأَبِي، عُثْمَانَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، - رضى الله عنه - قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ‏ "‏ مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ فُتِّحَتْ لَهُ ثَمَانِيَةُ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Али ибн Ҳарб ал-Марвазий хабар берди, у деди: бизга Зайд ибнул-Ҳубоб ривоят қилди, у деди: бизга Муовия ибн Солиҳ ривоят қилди, у Робия ибн Язиддан, у Абу Идрис ал-Хавлоний ва Абу Усмондан, улар Уқба ибн Омир ал-Жуҳанийдан, у Умар ибнул-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким таҳорат қилиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг: «Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ» деса, унга жаннатнинг саккизта эшиги очилиб, қайсисидан хоҳласа, ўшандан киради,» дедилар.