حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، - يَعْنِي أَذَّنَ بِالصَّلاَةِ فِي لَيْلَةٍ ذَاتِ بَرْدٍ وَرِيحٍ - فَقَالَ أَلاَ صَلُّوا فِي الرِّحَالِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَأْمُرُ الْمُؤَذِّنَ إِذَا كَانَتْ لَيْلَةٌ بَارِدَةٌ أَوْ ذَاتُ مَطَرٍ يَقُولُ أَلاَ صَلُّوا فِي الرِّحَالِ .
Бизга Қаънабий ривоят қилди, у Моликдан, у Нофиъдан ривоят қилдики, Ибн Умар — яъни совуқ ва шамолли бир кечада намозга азон айтди — ва: «Огоҳ бўлинглар, манзилларда намоз ўқинглар» деди. Сўнг деди: Албатта Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам совуқ ёки ёмғирли кеча бўлганда муаззинга буюрардилар, у: «Огоҳ бўлинглар, манзилларда намоз ўқинглар» дерди.