حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، - يَعْنِي ابْنَ عَطَاءٍ - عَنِ الْعُمَرِيِّ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ خُطْبَتَيْنِ كَانَ يَجْلِسُ إِذَا صَعِدَ الْمِنْبَرَ حَتَّى يَفْرُغَ - أُرَاهُ قَالَ الْمُؤَذِّنُ - ثُمَّ يَقُومُ فَيَخْطُبُ ثُمَّ يَجْلِسُ فَلاَ يَتَكَلَّمُ ثُمَّ يَقُومُ فَيَخْطُبُ .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ал-Анборий ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб — яъни Ибн Атў — ривоят қилди, у Умарийдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки хутба қиларди, минбарга чиққач ўтирарди, токи — менимча у: муаззин (тугатгунча) деди — сўнг туриб хутба қиларди, сўнг ўтирарди ва гапирмасди, сўнг туриб хутба қиларди.