حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، حَدَّثَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُسِفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ ذَلِكَ فِي الْيَوْمِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ إِبْرَاهِيمُ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّاسُ إِنَّمَا كُسِفَتْ لِمَوْتِ إِبْرَاهِيمَ ابْنِهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى بِالنَّاسِ سِتَّ رَكَعَاتٍ فِي أَرْبَعِ سَجَدَاتٍ كَبَّرَ ثُمَّ قَرَأَ فَأَطَالَ الْقِرَاءَةَ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَرَأَ دُونَ الْقِرَاءَةِ الأُولَى ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَرَأَ الْقِرَاءَةَ الثَّالِثَةَ دُونَ الْقِرَاءَةِ الثَّانِيَةِ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَانْحَدَرَ لِلسُّجُودِ فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ ثَلاَثَ رَكَعَاتٍ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ لَيْسَ فِيهَا رَكْعَةٌ إِلاَّ الَّتِي قَبْلَهَا أَطْوَلُ مِنَ الَّتِي بَعْدَهَا إِلاَّ أَنَّ رُكُوعَهُ نَحْوٌ مِنْ قِيَامِهِ قَالَ ثُمَّ تَأَخَّرَ فِي صَلاَتِهِ فَتَأَخَّرَتِ الصُّفُوفُ مَعَهُ ثُمَّ تَقَدَّمَ فَقَامَ فِي مَقَامِهِ وَتَقَدَّمَتِ الصُّفُوفُ فَقَضَى الصَّلاَةَ وَقَدْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ لاَ يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ بَشَرٍ فَإِذَا رَأَيْتُمْ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَصَلُّوا حَتَّى تَنْجَلِيَ " . وَسَاقَ بَقِيَّةَ الْحَدِيثِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у Абдулмаликдан, менга Ато ривоят қилди, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилади: У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида қуёш тутилди, бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ўғиллари Иброҳим вафот этган кунда эди. Одамлар: ‹Қуёш фақат у зотнинг ўғли Иброҳимнинг ўлими учун тутилди› дедилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб, одамлар билан тўрт саждада олти руку қилиб намоз ўқидилар: такбир айтиб, сўнг қироат қилиб, уни чўздилар, сўнг қиёмига яқин руку қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, биринчи қироатдан камроқ ўқидилар, сўнг қиёмига яқин руку қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, учинчи қироатни иккинчи қироатдан камроқ ўқидилар, сўнг қиёмига яқин руку қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, саждага энгашдилар ва икки сажда қилдилар. Сўнг туриб, саждадан олдин уч руку қилдилар, улардан ҳар бир руку ундан кейингисидан узунроқ эди, фақат рукулари қиёмларига яқин эди» деди. У: «Сўнг намозларида орқага чекиндилар, сафлар ҳам у зот билан чекинди, сўнг олдинга юриб, жойларига турдилар, сафлар ҳам олдинга юрди. Сўнг намозни тугатдилар ва қуёш чиқиб бўлган эди. Шунда: ‹Эй одамлар, албатта қуёш ва ой Аллаҳу азза ва жалланинг оятларидан икки оятдир, улар ҳеч бир инсоннинг ўлими учун тутилмайди. Бас, шундан бирор нарсани кўрсангиз, очилгунча намоз ўқинг› дедилар» деди ва ҳадиснинг қолганини давом эттирди.