حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، - يَعْنِي ابْنَ مُعَاوِيَةَ - عَنْ بَهْزٍ، حَدَّثَنَا زُرَارَةُ بْنُ أَوْفَى، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، : أَنَّهَا سُئِلَتْ عَنْ صَلاَةِ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ : كَانَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ الْعِشَاءَ، ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى أَهْلِهِ فَيُصَلِّي أَرْبَعًا، ثُمَّ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ، ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ بِطُولِهِ وَلَمْ يَذْكُرْ : يُسَوِّي بَيْنَهُنَّ فِي الْقِرَاءَةِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ . وَلَمْ يَذْكُرْ فِي التَّسْلِيمِ : حَتَّى يُوقِظَنَا .
Бизга Умар ибн Усмон ривоят қилди, бизга Марвон — яъни Ибн Муовия — Баҳздан ривоят қилди, бизга Зуроро ибн Авфо мўминлар онаси Оишадан ривоят қилдики, ундан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намози ҳақида сўралганида, у деди: У одамларга хуфтонни ўқир, сўнгра аҳлига қайтиб тўрт ўқир, сўнгра тўшагига ётарди. Сўнгра ҳадисни тўлиқ келтирди, аммо «қироат, руку ва саждада улар орасини тенглаштирар эди» деган жойни эсламади, салом ҳақида ҳам «бизни уйғотгунча» деган жойни эсламади.