حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ، - يَعْنِي ابْنَ قَيْسٍ - عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كُنَّا نُخْرِجُ إِذْ كَانَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَكَاةَ الْفِطْرِ عَنْ كُلِّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ حُرٍّ أَوْ مَمْلُوكٍ صَاعًا مِنْ طَعَامٍ أَوْ صَاعًا مِنْ أَقِطٍ أَوْ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ أَوْ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ أَوْ صَاعًا مِنْ زَبِيبٍ فَلَمْ نَزَلْ نُخْرِجُهُ حَتَّى قَدِمَ مُعَاوِيَةُ حَاجًّا أَوْ مُعْتَمِرًا فَكَلَّمَ النَّاسَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَكَانَ فِيمَا كَلَّمَ بِهِ النَّاسَ أَنْ قَالَ إِنِّي أَرَى أَنَّ مُدَّيْنِ مِنْ سَمْرَاءِ الشَّامِ تَعْدِلُ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ فَأَخَذَ النَّاسُ بِذَلِكَ . فَقَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَأَمَّا أَنَا فَلاَ أَزَالُ أُخْرِجُهُ أَبَدًا مَا عِشْتُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ ابْنُ عُلَيَّةَ وَعَبْدَةُ وَغَيْرُهُمَا عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ عَنْ عِيَاضٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ بِمَعْنَاهُ وَذَكَرَ رَجُلٌ وَاحِدٌ فِيهِ عَنِ ابْنِ عُلَيَّةَ أَوْ صَاعَ حِنْطَةٍ . وَلَيْسَ بِمَحْفُوظٍ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Довуд — яъни Ибн Қайс — Иёд ибн Абдуллаҳдан, у Абу Саид ал-Худрийдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам орамизда бўлганида фитр закотини ҳар бир кичик ва катта, ҳур ёки қул учун бир сў таом ёки бир сў қатиқ ёки бир сў арпа ёки бир сў хурмо ёки бир сў майиз чиқарардик. Биз уни шундай чиқариб келавердик, то Муовия ҳаж ёки умра қилиб келгунига қадар. У минбарда одамларга сўзлаб, гаплари орасида шуни айтди: «Мен Шомнинг сариқ буғдойидан икки мудд бир сў хурмога тенг деб биламан.» Шунда одамлар шу билан иш тутдилар. Абу Саид деди: Мен эса токи яшар эканман, ҳамиша уни аввалгидек чиқаравераман. Абу Довуд деди: Буни Ибн Улайя, Абда ва бошқалар Ибн Ишоқдан, у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Усмон ибн Ҳаким ибн Ҳизомдан, у Иёддан, у Абу Саиддан шу маънода ривоят қилди. Бир киши унда Ибн Улайядан: «ёки бир сў буғдой» деб зикр қилди, лекин бу маҳфуз (сақланган, ишончли) эмас.