حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - هُوَ الثَّوْرِيُّ - عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ الْحَكَمِ الثَّقَفِيِّ، أَوِ الْحَكَمِ بْنِ سُفْيَانَ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا بَالَ يَتَوَضَّأُ وَيَنْتَضِحُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَافَقَ سُفْيَانَ جَمَاعَةٌ عَلَى هَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ بَعْضُهُمُ الْحَكَمُ أَوِ ابْنُ الْحَكَمِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён — у ас-Саврий — Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Суфён ибн Ҳакам ас-Сақафийдан ёки Ҳакам ибн Суфёндан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бавл қилганларида таҳорат олар ва (сув) сепар эдилар. Абу Довуд айтди: Бу иснодда Суфёнга бир жамоа мувофиқ келди, уларнинг баъзилари: «Ҳакам ёки ибн Ҳакам» деди.