حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، أَخِي بَنِي عَبْدِ الدَّارِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَرْسَلَ إِلَى أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ يَسْأَلُهُ وَأَبَانُ يَوْمَئِذٍ أَمِيرُ الْحَاجِّ وَهُمَا مُحْرِمَانِ إِنِّي أَرَدْتُ أَنْ أُنْكِحَ طَلْحَةَ بْنَ عُمَرَ ابْنَةَ شَيْبَةَ بْنِ جُبَيْرٍ فَأَرَدْتُ أَنْ تَحْضُرَ ذَلِكَ . فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهِ أَبَانُ وَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ أَبِي عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَنْكِحُ الْمُحْرِمُ وَلاَ يُنْكَحُ " .
Бизга Қаънабий Моликдан, у Нофедан, у Бану Абдуддорнинг укаси Нубайҳ ибн Ваҳбдан ривоят қилдики, Умар ибн Убайдуллаҳ, ҳам муҳрим бўлиб турган пайтда, ҳажж амири бўлган Абон ибн Усмон ибн Аффоннинг олдига (киши) юбориб ундан сўради: «Мен Талҳа ибн Умарни Шайба ибн Жубайрнинг қизига уйлантирмоқчиман, сен ҳам шунда ҳозир бўлишингни истадим». Абон буни инкор қилди ва: «Мен отам Усмон ибн Аффонни шундай деяётганини эшитганман: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Муҳрим на уйланади, на уйлантирилади› дедилар» деди.