حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْمَرٍ، أَرَادَ أَنْ يُنْكِحَ، ابْنَهُ طَلْحَةَ بِنْتَ شَيْبَةَ بْنِ جُبَيْرٍ فِي الْحَجِّ وَأَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ يَوْمَئِذٍ أَمِيرُ الْحَاجِّ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبَانٍ إِنِّي قَدْ أَرَدْتُ أَنْ أُنْكِحَ، طَلْحَةَ بْنَ عُمَرَ فَأُحِبُّ أَنْ تَحْضُرَ، ذَلِكَ . فَقَالَ لَهُ أَبَانٌ أَلاَ أُرَاكَ عِرَاقِيًّا جَافِيًا إِنِّي سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَنْكِحُ الْمُحْرِمُ " .
Бизга Абдулмалик ибн Шуайб ибн ал-Лайс ривоят қилди, менга отам бобомдан ривоят қилди, менга Холид ибн Язид ривоят қилди, менга Саид ибн Абу Ҳилол Нубайҳ ибн Ваҳбдан ривоят қилдики, Умар ибн Убайдуллаҳ ибн Маъмар ҳаж (пайти)да ўғли Талҳани Шайба ибн Жубайрнинг қизига уйлантирмоқчи бўлди, Абон ибн Усмон ўша куни ҳожилар амири эди. У Абонга: «Мен Талҳа ибн Умарни уйлантирмоқчиман, сен ўша (никоҳ)да ҳозир бўлишингни хоҳлардим» деб (хабар) юборди. Абон унга: «Мен сени қўпол ироқлик деб кўрсам керак! Мен Усмон ибн Аффонни шундай деяётганини эшитганман: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Муҳрим никоҳланмайди (уйланмайди)›, деди» деди.