1972-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنْ وَبَرَةَ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ مَتَى أَرْمِي الْجِمَارَ قَالَ إِذَا رَمَى إِمَامُكَ فَارْمِ . فَأَعَدْتُ عَلَيْهِ الْمَسْأَلَةَ فَقَالَ كُنَّا نَتَحَيَّنُ زَوَالَ الشَّمْسِ فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ رَمَيْنَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад Зуҳрий ривоят қилди, бизга Суфён Мисъардан, у Вабарадан ривоят қилиб, деди: Мен Ибн Умардан: «Жамраларга қачон тош отаман?» деб сўрадим. У деди: «Имоминг отганида, сен ҳам от». Мен саволни унга такрорладим. У деди: «Биз қуёшнинг оғишини кутардик, қуёш оғганда тош отардик».