حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنِ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ وَاللَّهِ مَا أَعْمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِشَةَ فِي ذِي الْحِجَّةِ إِلاَّ لِيَقْطَعَ بِذَلِكَ أَمْرَ أَهْلِ الشِّرْكِ فَإِنَّ هَذَا الْحَىَّ مِنْ قُرَيْشٍ وَمَنْ دَانَ دِينَهُمْ كَانُوا يَقُولُونَ إِذَا عَفَا الْوَبَرْ وَبَرَأَ الدَّبَرْ وَدَخَلَ صَفَرْ فَقَدْ حَلَّتِ الْعُمْرَةُ لِمَنِ اعْتَمَرْ . فَكَانُوا يُحَرِّمُونَ الْعُمْرَةَ حَتَّى يَنْسَلِخَ ذُو الْحِجَّةِ وَالْمُحَرَّمُ .
Бизга Ҳаннод ибн Сарий Ибн Абу Зоидадан ривоят қилди, бизга Ибн Журайж ва Муҳаммад ибн Ишоқ Абдуллаҳ ибн Товусдан, у отасидан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдилар, у деди: Валлаҳи, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Оишани Зулҳижжа ойида умра қилдириши фақат ширк аҳлининг ишини кесиб ташлаш учун эди. Чунки Қурайшдан бўлган бу қабила ва уларнинг динига эргашган кишилар шундай дердилар: «Туянинг туки ўсиб, яраси тузалиб, Сафар ойи кирганда, умра қилмоқчи бўлган учун умра ҳалол бўлади». Шундай қилиб, улар Зулҳижжа ва Муҳаррам тугагунча умрани ҳаром қилардилар.