حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، وَسُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، - وَكَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ - قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍفَسَاقَ قِصَّتَهُ فِي تَبُوكَ قَالَ حَتَّى إِذَا مَضَتْ أَرْبَعُونَ مِنَ الْخَمْسِينَ إِذَا رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْتِي فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُكَ أَنْ تَعْتَزِلَ امْرَأَتَكَ . قَالَ فَقُلْتُ أُطَلِّقُهَا أَمْ مَاذَا أَفْعَلُ قَالَ لاَ بَلِ اعْتَزِلْهَا فَلاَ تَقْرَبَنَّهَا . فَقُلْتُ لاِمْرَأَتِي الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَكُونِي عِنْدَهُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِي هَذَا الأَمْرِ .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн Сарҳ ва Сулаймон ибн Довуд ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Каъб — у Каъбнинг ўғилларидан бири бўлиб, Каъб кўр бўлиб қолганида унга етакчилик қилган — деди: Мен Каъб ибн Моликнинг шундай деганини эшитдим, ва у Табукдаги қиссасини баён қилди. У деди: Эллик куннинг қирқи ўтганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг элчиси келиб: ‹Албатта Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга аёлингдан ажралиб туришингни буюрмоқдалар› деди. Мен: ‹Уни талоқ қилайми ёки нима қилай?› дедим. У: ‹Йўқ, балки ундан ажралиб тур ва унга яқинлашма› деди. Шунда мен аёлимга: ‹Оиланг олдига бориб, Аллаҳ субҳонаҳу бу иш ҳақида ҳукм чиқаргунича улар ҳузурида тургин› дедим.